Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

...Ma a che serve la luce?

Pier Paolo Pasolini, Le ceneri di Gramsci/Πιερ Πάολο Παζολίνι, Οι στάχτες του Γκράμσι

Come i poveri povero, mi attaco
Φτωχός όπως οι φτωχοί κρέμομαι,
comme loro a umilianti speranze
όπως και αυτοί, από εξευτελιστικές ελπίδες
come loro per vivere mi batto
όπως και αυτοί, για να ζήσω αυτοκτονώ

ogni gionro. Ma nella desolante
κάθε μέρα. Αλλά αν και είμαι ορφανεμένος,
mia condizione di diseredato,
απόκληρος,
io possiedo: ed è il più esaltante
κατέχω (και είναι η πιο υψιπετής

dei possessi borghesi, lo stato
από τις αστικές κτήσεις), την πιο απόλυτη
più assoluto. Ma come io possiedo la storia,
κατάσταση. Αλλά και αν κατέχω την ιστορία
essa mi posside; ne sono illuminato:
με κατέχει κι αυτή. Φωτίζομαι απ' αυτή:

ma a che serve la luce?
μα σε τι χρησιμεύει τέτοιο φως;

Αρχική δημοσίευση και μετάφραση: Radical Desire

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου