Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Σύντομη πραγματεία περί προδοσίας

Μια θεωρία της προδοσίας θα έπρεπε να έχει ως βάση της όχι το ερώτημα "τι είναι προδοσία;" --αυτό είναι αδιέξοδο ερώτημα, γιατί όλες οι λαβές που παρουσιάζει είναι γλιστερές-- αλλά "τι μπορείς να προδώσεις;"

Το ερώτημα αυτό επιτρέπει ένα πρώτο βήμα σε ό,τι αφορά την ερώτηση "τι είναι η προδοσία;": δεν μπορείς να προδώσεις ένα αντικείμενο --ένα τραπέζι, ένα αυτοκίνητο, μια κατσαρόλα-- αλλά δεν μπορείς επίσης να προδώσεις κάτι που εμφανίζεται με όρους αντικειμένου, που αυτο-αντικειμενικοποιείται: ένα έθνος, ένα κόμμα, κλπ. Κάθε προβολή "συμφέροντος" πάνω σε μια τέτοια αυτο-αντικειμενοποιημένη έννοια είναι καταχρηστική -- είναι προβολή από υποκείμενα πάνω σε ένα αντικείμενο· ή αλλιώς, δεν υπάρχει "αντικειμενικό συμφέρον" το οποίο να μπορεί να προδωθεί.

Μπορείς λοιπόν να προδώσεις μόνο ένα υποκείμενο. 

Αλλά μπορείς τάχα να προδώσεις το υποκείμενο που είναι ο άλλος; Όχι ακριβώς, γιατί δεν έχεις τη δύναμη να προδώσεις τον άλλο, και δεν την έχεις γιατί όσο και να έχεις την πρόθεση της προδοσίας σε βάρος του δεν μπορείς ποτέ με την πράξη σου να εξαντλήσεις το είναι του άλλου. Η προδοσία σου δεν ακυρώνει την αυτόνομη ύπαρξη του άλλου ως τέτοιου, δεν τον περιορίζει ποτέ στο να είναι απλώς το αντικείμενο μιας προδοσίας, δεν εξαντλεί το πλεόνασμα στον άλλο που δεν προδίδεται και δεν μπορεί να προδωθεί. 

Αυτό που μπορείς να προδώσεις ολοκληρωτικά, αυτό που υπόκειται εξ ολοκλήρου στην δύναμη της προδοσίας, είναι μόνο ο εαυτός σου. Μπορείς να αρνηθείς στον εαυτό σου την σύστασή του, αυτό που τον συγκολλά σε μια συγκεκριμένη --όσο και διαρκώς επισφαλή-- ενότητα, και μπορείς να το κάνεις σε δύο κατευθύνσεις:

μια ενεργό, όπου η προδοσία αυτού του εαυτού είναι η απαρχή μιας καταφατικής ανασυγκρότησής του στην υπηρεσία ενός νέου συγκροτητικού προτάγματος·

και μια αντενεργό, όπου η προδοσία αυτού το εαυτού είναι απλώς η παρατεταμένη και αναπαραγώμενη άρνηση χωρίς κατάφαση, μια άρνηση που απλά παράγει νέες αρνήσεις, αρνήσεις των αρνήσεων, και ούτω κάθε εξής, χωρίς ποτέ να καταφέρει να οδηγήσει σε ένα νέο συγκροτητικό πρόταγμα, και λειτουργώντας συνεπώς ως μια διαρκής υπεκφυγή από κάθε ευθύνη επαναθεμελίωσης.

Η ενεργός προδοσία βρίσκεται στη βάση κάθε χειραφετητικής πολιτικής, από αυτή που έκανε τον νεαρό Γκάντι να πετάξει το κοστούμι του δικηγόρου για τα λιγοστά υφάσματα του υποτελούς ιθαγενή, μέχρι αυτή που έστρεψε τον φέρελπι νεαρό αστό Μαρξ στην οργάνωση της προλεταριακής εξέγερσης στην κοινωνία του. Το όνομά της στην καθημερινή ομιλία είναι μεταστροφή.

Η αντενεργός προδοσία είναι η βάση κάθε αντιδραστικής συνέργειας και κάθε ανοχής της ατιμίας. Το όνομά της στην καθημερινή ομιλία είναι αποστασία. 

4 σχόλια:

  1. "Καλώντας το ακροατήριό του να ξαναδιαβάσει Μαρξ, Λίμπνεχτ, Ρόζα Λούξεμπουργκ και Γκράμσι, ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη συνδιάσκεψη του Δικτύου Συνδικαλιστών του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που συνεδρίασε το Σάββατο στην Αθήνα, αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις και στη νέα κυβέρνηση.
    Οπως είπε, το επόμενο διάστημα θα γίνει προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση «ότι η αποτυχία μέχρι σήμερα δεν οφείλεται στην ασκούμενη πολιτική, αλλά οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο εφαρμόστηκε». Αναφερόμενος δε στο νέο πρωθυπουργό υπενθύμισε ότι στις πρώτες δηλώσεις που έκανε είπε ότι «δεν είναι πολιτικός». Και σχολίασε:

    «Δυστυχώς γι' αυτόν, και θα φανεί στις προγραμματικές του δηλώσεις, θα κάνει επιλογές οι οποίες είναι πολιτικότατες».

    Επανέλαβε την άποψή του ότι η κρίση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά «είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος». Και συνέχισε: «Είναι κρίση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής τής ΟΝΕ».

    Υποστήριξε, δε, ότι «το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς πρέπει να αγωνιστεί για να ανατρέψει το σημερινό πολιτικό και οικονομικό έκτρωμα μιας Ευρώπης που σε τίποτε δεν θυμίζει την Ευρώπη που οικοδομήθηκε από τον πόλεμο και μετά»."
    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=325661

    Εδώ έχουμε μια αρκετά καθαρή αποκρυστάλλωση των θέσεων ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΕ. Οι θέσεις αυτές μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

    1. I got the John Maynard Keynes blues: Γιατί να μην μπορεί η Ευρώπη να ξαναγίνει Ευρώπη του κράτους πρόνοιας; E; Γιατί, γιατί γιατί;

    2. Δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί δεν μπορεί. Μπορεί, και με τον τρόπο αυτό και το κεφάλαιο θα έχει τα κέρδη του, και ο γκοσμάκης θα περνάει καλά, δηλαδή θα ξαναγίνει δεκαετία του 90, αλλά με γεύση 50 (Γιούπι!)

    3. Ε ρε, ωραίος ρε ο Μαρξ όμως, ε; Και η Λούξεμπουργκ, τους τα λεγε για κράτος πρόνοιας και όλοι κερδισμένοι, στο Τζούνιους Πάμφλετ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι δεν υπάρχει στο σύμπαν του Αλέξη:
    1) Δομική κρίση συσσώρευσης
    2) Χρηματοπιστωτική κρίση ως συνέπεια των ορίων της προσπάθειας να θεραπευτεί η κρίση συσσώρευσης χωρίς να οδηγήσει σε ύφεση
    3) Απώλεια βαλβίδων ασφαλείας εποίκισης πλεονάζοντων πληθυσμών και μαζικής επιστροφής στη γεωργία
    4) Νόμος του πτωτικού ποσοστού κέρδους
    5) Αναγκαιότητα της καταστροφής κεφαλαίου κατά τις παρατεταμένες δομικές κρίσεις
    6) Δημογραφική κρίση στα θεμέλια του κράτους πρόνοιας
    7) Ανάδυση της ανεργίας ως βασικού μέσου της συμπίεσης μισθών προς τα κάτω και έλλειψη δυνατότητων για πολιτικές τύπου Νιού Ντίαλ

    Ας ριχτεί και μια ματιά εδώ: http://takseis-ithikh.blogspot.com/2011/11/blog-post_07.html

    Ο ευρών τις επί τις ουσίας διαφορές του συχνά λοιδωρηθέντος Αλέξη και της ιέρειας της πολιτικής οικονομίας ως ηθικής που λέγεται Τζούντιθ, αμειφθείσεται με πέντε κιλά κρέας:

    "The problem is not a fiscal crisis whose bailout will return matters to normal. The problem is that the neo-liberal forms of political and economic power regularly abandon populations to conditions of precarity, and that this periodic and regular abandoning of people has itself become the normal. As a result, the call on the streets is precisely not to “fix” this fiscal crisis, but to insist that the dismantling of neo-liberalism is imperative for the renewal of radical democracy."
    http://greekleftreview.wordpress.com/2011/11/12/1718/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το πρόβλημα, δηλαδή, Τζούντιθ και Αλέξη, δεν είναι ο καπιταλισμός. Είναι αυτή η κακιά, πολύ κακιά μάγισσα που λέγεται νεοφιλελευθερισμός. Η οποία κάτι έριξε στο ποτό της πριγκίπησας του καπιταλισμού και την έκανε άσχημη, πολύ άσχημη!

    Τώρα, θα ρθει το κίνημα, θα κάνει ντα την κακίστρω τον νεοφιλελευθερισμό και θα αποκαταστήσει την πριγκίπησα του καπιταλισμού στη φυσική ομορφιά της, και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι, και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τζούντιθ και Αλέξη,
    χωρις να μπαινω τοσο βαθια εχω την εντυπωση οτι αδικεις την μια και ..ευνοεις τον Αλεξη συγκρινοντας τον η ταυτιζοντας τον με την τζουντιθ .τι ..σχεση εχει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή