Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Η Ευρώπη νοιάζεται...

Πριν λίγες μέρες έφθασε στο γραφείο μου – και υποθέτω και στο γραφείο πολλών άλλων ακαδημαικών – μιά προσωπική πρόσκληση, η οποία πρέπει να ομολογήσω μου φάνηκε, αρχικά τουλάχιστον,κάπως περίεργη.

Η πρόσκληση ανακοίνωνε ένα νέο βραβείο στα Οικονομικά – το Βραβείο Wolfson - με χρηματική αξία £250,000 γιά την καλύτερη απάντηση στην ερώτηση:

«εάν κάποια κράτη μέλη αποχωρήσουν από την Οικονομική και Νομισματική Ενωση, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης της οικονομικής διαδικασίας ώστε να εξασφαλιστούν τα ισχυρότερα θεμέλια για τη μελλοντική οικονομική αύξηση και ευημερία των ενεργών κρατών μελών

Η επιστολή που πήρα, την οποία υπογράφει ο Λόρδος Wolfson, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:

“Like anyone, the prospect of a break-up of the Economic and Monetary Union gives me deep concern about its economic consequences…But in recent months, any reasonable observer will recognise that the prospect of a damaging break-up has become a possibility in need of serious thought.

Quite understandably, political leaders and central banks cannot publicly discuss their contingency planning. They are, quite naturally, focusing their time on keeping the monetary union together.

But the need for contingency planning remains. While the break-up of the monetary union is likely to be painful, some approaches will be less painful than others.

The objective of the Wolfson Economics Prize is to focus the best minds in the world on this complex question…”

... Ανάμεσα στους κριτές του Βραβείου περιλαμβάνεται και ένας από τους πιό καταξιωμένους οικονομολόγους στη Βρετανία, ο ομότιμος καθηγητής του LSE και πρώην μέλος της νομισματικής επιτροπής της Τράπεζας της Αγγλίας, Charles Goodhart, ως επίσης και 3 άλλοι κορυφαίοι ακαδημαικοί.


1 σχόλιο:

  1. Εγώ ήξερα το βραβείο Wolfson το οποίο απέσπασε, μεταξύ άλλων, το βιβλίο του Quentin Skinner ''τα θεμέλια της νεότερης πολιτικής σκέψης'' το 1979.

    Επίσης, πριν από λίγους μήνες είχα λάβει ένα link από φίλο, ώστε να συμμετάσχω σε έναν διαγωνισμό με θέμα περίπου ''πώς μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας χωρίς να διαταραχθεί η κοινωνική συνοχή''.

    Και τα δύο ερωτήματα, που τίθενται ως υποθέσεις εργασίας, μας παραπέμπουν στις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, οι οποίες και αίρουν εκείνη την πατροπαράδοτη αντίστιξη Αριστερών και Δεξιών, η οποία βέβαια πάντα προϋπέθετε ένα ανύπαρκτο σημείο του ''κέντρου''.

    ΑπάντησηΔιαγραφή