Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Για τους εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας

ΕΤΣΙ ΔΕΝΟΝΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΑΤΣΑΛΙ!!!
Χρυσοφόρα άκρα του τάφου σιωπή για την απεργία της Ελληνικής Χαλυβουργίας!

Μαθαίνουμε από τα κανάλια με λεπτομέρεια για τους χωρισμούς των καλλιτεχνιδών που βγάζουν το πόδι έξω. Μαθαίνουμε για το «δράμα» των πλουσίων φοροφυγάδων που συλλαμβάνονται (και αφήνονται). Μαθαίνουμε για τις ηρωικές ενέργειες στελεχών της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Μαθαίνουμε με λεπτομέρεια τους όρους του κ. Μίχαλου για τον μεσαίωνα που πρέπει να επιβληθεί στους εργαζόμενους. Μαθαίνουμε κάθε λεπτομέρεια για τον πρίγκιπα του ΠΑΟ και τον Τσάκα!

Δεν μαθαίνουμε τίποτα από τα κανάλια για την απεργία των εργαζομένων στη Ελληνική Χαλυβουργία. Η απεργία μπήκε στην 23η μέρα και σε λίγο θα κοντέψει μήνα, πράγμα πρωτοφανές και έξω από τα δεδομένα του διαβρωμένου από την εργοδοσία εργατικού κινήματος στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες! Τόσες μέρες απεργία και κανένας δεν άκουσε, δεν έμαθε τίποτα από τους λαλίστατους γραφιάδες του τύπου και τους εκφωνητές πρωινών και βραδινών εκπομπών!

Αυτοί που ρίχνουν δάκρυα για το κάθε δράμα της γιαγιάς που την έκλεψαν (αλλοδαποί), δεν έχουν ούτε λέξη για τον γιγάντιο εργατικό αγώνα προστασίας της εργασίας και επιβίωσης 400 και πλέον εργατικών οικογενειών.

Ας μην έχουμε αυταπάτες γιατί το κάνουν. Στον αγώνα της Χαλυβουργικής πρωτοστατούν συνδικαλιστές και εργάτες με ταξική συνείδηση που δεν εξαγοράζεται. Αυτό τους πονάει, αυτό τους ενοχλεί και αυτό τους φοβίζει. «Να κάνεις απεργία αλλά μόλις χρειαστεί να είσαι δικός μας, όχι να θέλεις ανατροπές. Να είσαι «έξυπνος», «ευέλικτος», όχι «δογματικός» και να βάζεις το «γενικό συμφέρον της χώρας» πάνω από το ταξικό και εργατικό. Να τρέξεις, στην κρίσιμη στιγμή, να σώσεις την πατρίδα, την ΕΕ, το ευρώ βάζοντας το γενικό πάνω από το ατομικό. ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ»!!! Αυτή είναι η λογική των καναλιών της αστικής τάξης.

Η άκρα του τάφου σιωπή για τις ταξικές απεργίες, είναι χρυσοφόρα για την άρχουσα τάξη. «Είναι πολλά τα λεφτά» για να διακινδυνεύσουν παιχνίδια με την ταξική φωτιά στο όνομα της δήθεν πλουραλιστικής ενημέρωσης που πλασάρουν.

Σε όλους αυτούς όμως, η ιστορία και η εργατική τάξη μία και μόνη φοβερή απάντηση έχουν: «ΕΤΣΙ ΔΕΝΟΝΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΑΤΣΑΛΙ»!!!



Επισημάνσεις για τη σημασία των εργοστασιακών αγώνων
(1η ελάχιστη συμβολή στην έρευνα
για την ανθρωπογεωγραφία του ελλαδικού προλεταριάτου)

Σκοπεύουμε το επόμενο διάστημα, να προβούμε –ανάλογα και με την ευχέρεια χρόνου που θα έχουμε- στην συγγραφή κάποιων κειμένων, τα οποία θα φιλοδοξούν να προσεγγίσουν το ζήτημα του πώς συγκροτείται σήμερα στην Ελλάδα το προλεταριάτο -όχι βασιζόμενοι τόσο σε οικονομετρικά ή σε στατιστικά δεδομένα, αλλά κυρίως ψηλαφώντας στοιχεία από αυτό που αποκαλούμε εργατικές φιγούρες. Εγκαινιάζουμε λοιπόν την παραπάνω προσπάθεια με το κάτωθι κείμενο, το οποίο δεν συνδέεται άμεσα με την παραπάνω προσπάθεια, αλλά παραπέμπει σε αυτήν.

Έχουμε ήδη αναφέρει σε αυτό το ιστολόγιο, ότι από την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα και μέχρι σήμερα, η πλειοψηφία του προλεταριάτου τηρεί μια στάση «παθητικής αναμονής» απέναντι σε αυτήν. Δύο κομβικές στιγμές στην συνολικότερη αντιπαράθεση του κόσμου της εργασίας με το κεφάλαιο και το κράτος τα τελευταία δύο χρόνια, ήταν η απεργία της 5ης Μάη 2010 και της 19ης Οκτώβρη 2011. Κι αυτό για το λόγο ότι μπορούμε να πούμε ότι σε αυτούς τους σταθμούς το στίγμα δινόταν από τον απεργιακό αγώνα κομματιών της μισθωτής εργασίας-και γι’ αυτό το κράτος και οι μηχανισμοί του έκαναν τα πάντα για να ανακόψουν την όποια εργατική δυναμική αναδείχθηκε σε αυτές τις στιγμές, κάτι το οποίο και πέτυχαν. Ήδη έχει χυθεί πολύ μελάνι (...και αίμα) γι’ αυτές τις δύο στιγμές και θεωρούμε ότι δεν έχουμε κάτι ιδιαίτερο να συνεισφέρουμε στην όλη κουβέντα. Ωστόσο θα θέλαμε να στρέψουμε την προσοχή σε έναν πολύ συγκεκριμένο ζήτημα, το οποίο χρήζει εξέτασης: Είναι αυτό του τι διεργασίες αναπτύχθηκαν ή αναπτύσσονται στο κομμάτι εκείνο, που αποκαλούμε βιομηχανικό/εργοστασιακό προλεταριάτο (βαριά βιομηχανία, μεταλλουργία, ναυπηγεία, χημική βιομηχανία, μεταποίηση).

Έχουμε την εντύπωση ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια κάποια κινητικότητα σε αυτό το κομμάτι σε σχέση με το τι υπήρχε πριν (βλ. απεργία διαρκείας σε Χαλυβουργία, κινητοποιήσεις σε ΦΑΓΕ, κινητοποιήσεις σε Ελληνικά Πετρέλαια, κινητοποιήσεις σε εργοστάσια της Χαλκίδας και της βιομηχανικής ζώνης στη Θέρμη Θεσσαλονίκης). Ωστόσο οι διεργασίες αυτές δεν αντιμετωπίζονται από όσους μιλάνε εξ ονόματι της εργατικής τάξης με την δέουσα προσοχή, εκτός από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, το οποίο έχει παρέμβαση και συμβολή σε αυτές τις διαδικασίες. Για παράδειγμα δεν είδαμε μέχρι τώρα πχ ένα μαζικό κάλεσμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης έξω από τις πύλες των εργοστασίων που βρίσκονται σε αγώνα ή ακόμα και στις διαδηλώσεις που έχουν ήδη πραγματοποιήσει οι αγωνιζόμενοι εργάτες της Χαλυβουργίας, στην Ελευσίνα και στο Υπουργείο Εργασίας.

Η παραπάνω απορία μας είναι σχεδόν ρητορική, με την έννοια ότι γνωρίζουμε ότι έχει εμπεδωθεί η εικόνα στην «αριστερά» ότι το εργοστασιακό προλεταριάτο αποτελεί στο εν γένει τοπίο του μεταφορντισμού-πόσω μάλλον της "μικροαστικής" Ελλάδας, μια εξωτική εικόνα από το παρελθόν, η οποία τείνει να εξαλειφθεί και να γίνει ακόμα μια ανάμνηση. Αυτό το ιδεολόγημα είναι και η βασική συνθήκη, προκειμένου να αποκτήσει πολιτικά και δήθεν «λενινιστικά» χαρακτηριστικά η συνειδητή απαξίωση του εργοστασιακού αγώνα, με την κούφια μαξιμαλιστική ρητορεία, ότι είναι λάθος να προσκολλούμαστε στην οικονομική (μετέφραζε εργοστασιακή-προλεταριακή) πάλη, τη στιγμή που (δήθεν) αναπτύσσεται "μαζική πολιτική (μετέφραζε πλατείες, αγανακτισμένους, καρικατούρες λαϊκών συνελεύσεων, καρναβάλια τύπου ματαίωση παρελάσεων κλπ) πάλη". Εδώ λοιπόν η αναφορά στον Λένιν καταργεί τον ίδιο τον λενινισμό και τη βασική συνθήκη αυτού: ότι δηλαδή για την κομμουνιστική αντίληψη και πρακτική, η ταξική πάλη είναι ενιαία και αδιάσπαστη.

Αν θεωρήσουμε το εργοστάσιο ως μία απλή αποθήκη εργατικών κορμιών, τότε είναι εύκολο να οδηγηθούμε στην παραπάνω άποψη. Αν όμως αντιληφθούμε το εργοστάσιο ως χώρο συγκρότησης και διασταύρωσης ανταγωνιστικών κοινωνικών σχέσεων, τότε θα έχουμε την ικανότητα να δούμε ότι η εργοστασιακή πάλη είναι βαθύτατα πολιτική, ακόμα και αν στον πανώ τους οι εργάτες γράφουν απλά «ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ» ή ακόμα και αν γράφουν «ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ». Από εκεί και πέρα πάνω σε αυτό το ταξικοπολιτικό πλαίσιο είναι χρέος του κομμουνιστή να πολιτικοποιήσει την πάλη (ή να κοινωνικοποιήσει την πολιτική), όχι με την έννοια του να πείσει τους εργάτες να παρατήσουν το εργοστάσιο και να τραβήξουν για την κοινωνία του θεάματος της πλατείας Συντάγματος, αλλά με το να οξύνει το πολιτικό περιεχόμενο και τις μορφές του αγώνα, πάνω στη βάση του συντονισμού και της δικτύωσης των αγώνων, στην κατεύθυνση δημιουργία ταξικών οργανισμών, όπως τους εννοούσε ο τριτοδιεθνισμός.

Συνεπεία των ανωτέρω, για να εξετάσουμε πχ την διεργασία «απεργία διαρκείας στην Χαλυβουργία» θα πρέπει να εντάξουμε το εργοστάσιο «Χαλυβουργία» ως κόμβο ανάμεσα σε δύο βασικούς κοινωνικούς χώρους: αφενός αυτού της βιομηχανικής ζώνης που ξεκινάει από την ΕΟ Αθηνών-Κορίνθου και εκτείνεται σε όλο το Θριάσιο, και αφετέρου σε αυτόν του αστικού ιστού των εργατουπόλεων της περιοχής (Ελευσίνα, Ασπρόπυργος, Μάνδρα, Μαγούλα κλπ). Αυτοί οι δύο χώροι με τη σειρά τους θα πρέπει να αντιμετωπισθούν ως δύο κομμάτια στο ευρύτερο «κάδρο», που λέγεται βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα. Αν μάλιστα πάμε ακόμα παραπέρα προς το λενινιστικότερον, τότε θα πρέπει να καθορίσουμε πχ την οργανική σύνθεση του κεφαλαίου της «Χαλυβουργίας», το ποσοστό συμμετοχής της στην εθνική κλαδική παραγωγή, στο ΑΕΠ κλπ. Με αυτόν τον τρόπο, μια απλή μπανάλ και ντεμοντέ απεργία βιομηχανικών εργατών μπορεί να καταστεί, αυτό, το οποίο πρέπει να είναι –σύμφωνα με τον Λένιν- για τον κομμουνιστή οι απεργίες: ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ.

Πηγή: Menokio

Ψήφισμα-κάλεσμα της Συνέλευσης των χαλυβουργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.

Εμείς οι 400 εργάτες της ελληνικής χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για 16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.

Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους.
Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.

Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.

Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους.

Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι αν δεν δεχθούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.

Οι χαλυβουργοί του δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.
Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει. Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. 16 μέρες όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.

Στηριζόμαστε στην δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από την πρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα των χαλυβουργών με κάθε τρόπο.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοι περιμένουν στην γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη. Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντά μας.

Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στην ζωή μας δεν θα περάσει.

Στηρίξτε τους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις απ’ τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς , συλλόγους νεολαίας, γυναικών, παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, την συγκέντρωση χρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωση τροφίμων.

Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για να συζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας «συμβουλεύουν» να υποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμε τους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς.

Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!

ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ

Η γενική συνέλευση των εργαζόμενων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου