Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Ένας εφιάλτης

"Είμαστε ακόμα ζωντανοί!"
έλεγαν εν χορώ οι πεθαμένοι·

προσπαθούσα να τους ξυπνήσω
ως προς το γεγονός ότι ονειρεύονταν

πως ζούσαν, μες στο δικό μου όνειρο πάντα·
δεν ήξερα σε ποιον να αποδώσω

το βάρος για την ειρωνεία της κατάστασης
ή πώς να ξετυλίξω το κουβάρι

των εικόνων, κι όλο ξέχναγα πώς άρχισαν
όλα αυτά· το φιλμ καιγόταν και καιγόταν

με ιωδί πληγές. Ξύπνησα πρώτος εγώ,
έτσι μού φάνηκε, μα οι λεπτομέρειες

είχαν χαθεί, ποτάμι ο ιδρώτας και τις σκέπασε.
Μόνο δυο πράγματα θυμάμαι πια:

τη φωσφορίζουσα αποφορά
της ναφθαλίνης μες στο στόμα τους

και το ρολό ταμειακής που 'χαν για γλώσσα
πώς ξεδιπλώνονταν σαν φίδι

και όλα τα ψηφία μηδέν.

1 σχόλιο: