Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Μπέρτολτ Μπρεχτ

"Επειδή δε μπορούσα να γεμίζω την κοιλιά μέχρι σκασμού
καθώς ο άλλος που είχα απέναντι πεινούσε",
μού 'λεγε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ
"επειδή δεν άντεχε άλλο το στομάχι μου
να έχει η γλώσσα τόση σάλτσα, τόσα μπαχαρικά
μα το στόμα τίποτα.

Επειδή υπάρχει στη γραφή
το παραπλήρωμα της πέψης
ώστε αυτό που βγαίνει να καθρεφτίζει αυτό
που μπαίνει --κι έτσι πρέπει--
επειδή πρόσεξα πως τα μάτια που κοιτάνε
ουρανό δεν βλέπουν
τα άλλα μάτια πώς κοιτάνε χαμηλά,
δεν ξέρουν την τροχιά
στροβιλίζοντος αεροπλάνου χωρίς καύσιμα·

κι επειδή σκέφτηκα πως
όταν είναι να γυρίσεις στη σπηλιά
δεν είναι ο ήλιος που μπορείς
να κουβαλήσεις πίσω μα η τύφλα,
κι επειδή είναι η πείνα που δανείζει
στα λουκάνικα εκείνες τις περίφημες
μεταποιητικές φτερούγες
που υμνούνε οι άνθρωποι του γούστου

για αυτό θα σε παρακαλούσα
να καταλάβεις πως είναι το ίδιο

βρώμικα τα ονόματα της ύλης
για αυτόν που χόρτασε
κι αυτόν που πεινά
αλλά για λόγους διαφορετικούς:
η πλησμονή κι η στέρηση στην ίδια
ναυτία συμψηφίζονται,
μα είναι ωστόσο πράγματα που διαφέρουν
ως προς τη φύση και τις αιτίες τους,
και μαρτυρούνε ανόμοια μυστικά,
μπορεί και να 'λεγε ο Αριστοτέλης,

ή τουλάχιστον εγώ, μέσα σ'αυτό το ξερό,
κεκαρμένο κρανίο άξεστου
διοπτροφόρου, εγώ η αθώα αλεπού του
Μέλανος Δρυμού, τούτο εμπνεύστηκα
από τα δόντια των σκυλιών του κυνηγού,
τούτο μου είπε η ματωμένη ουρά μου
πως είναι
η διαλεκτική."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου