Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Σοκ και δέος και εξευτελισμός

Γράφει στο ιστολόγιό του ο Γιάννης Η. Χάρης:
Η συμμετοχή του Λάος στην «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» είναι η ουσιαστική χρεοκοπία μας. Η συμμετοχή ειδικότερα του Άδωνη Γεωργιάδη είναι ό,τι μπορεί να μας ταπεινώσει πιο πολύ, να κάνει τέλειο τον εξευτελισμό μας. 
Πιθανότατα, ή και σίγουρα, ο Άδωνης Γεωργιάδης δεν είναι ο χειρότερος στην ελληνική πολιτική σκηνή, ούτε ο πιο ακροδεξιός, ούτε ο πιο ρατσιστής, ούτε ο πιο εθνικιστής, ή κι ο πιο αγράμματος, ούτε, τέλος, το μοναδικό και χειρότερο μιντιακό κατασκεύασμα.

Όμως η άνοδος στην εξουσία του εμπρόθετου, και επιδεικτικού, αν όχι προκλητικού, καραγκιοζισμού είναι η πανηγυρικότερη πτώση η δική μας.
Είναι, νομίζω, μια αξιόλογη παρατήρηση για μια διάσταση των τελευταίων ημερών που απασχολεί και μένα αρκετά. Να πω λοιπόν μερικά πράγματα:

Πρώτο, η επιβολή, στο τμήμα εκείνο του πληθυσμού το οποίο νομίζω ότι μπορεί κανείς να αποκαλέσει ακόμα "πλειοψηφικό", ανθρώπων που το ίδιο δεν θα ψήφιζε ποτέ στην εξουσία, αποτελεί ως τέτοια μέρος του ταξικού πολέμου που διεξάγεται στη χώρα. Με άλλα λόγια, ανεξάρτητα του πρακτικού του πολιτικού ρόλου, ο κάθε Άδωνις Γεωργιάδης επιτελεί το έργο του εξευτελισμού στα ίδια τους τα μάτια των πολιτών της χώρας: είναι όπλο σε έναν ψυχικό πόλεμο που στοχεύει στην κάμψη και την υποταγή της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πόσο αποτελεσματικό είναι; Στα τρισίμιση χρόνια που γράφω στο ίντερνετ, δεν έχω αισθανθεί ξανά τόση απελπισία και τόση αίσθηση ήττας. Όπως έλεγα σε προσωπική κουβέντα χθες, η αίσθηση που έχω πια για την Ελλάδα μπορεί να περιγραφεί μόνο με όρους πένθους.

Δεύτερο, υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στο να λες στους ανθρώπους ότι πρέπει να αφιππεύσουν την κάλαμο μιας αβάσιμης και χωρίς κατανόηση των πραγματικών δεδομένων παραίσθησης δύναμης και στο να τους ταπεινώνεις. Δυστυχώς, η κυριαρχία της αλαζονείας σε μια κουλτούρα οδηγεί μαθηματικά στον εξευτελισμό της όταν οι πραγματικοί ισχυροί αποφασίσουν να δείξουν στον αλαζόνα ποιός έχει στ' αλήθεια το πάνω χέρι. Και από τότε βέβαια που κυριάρχησε στην Ελλάδα η γηπεδικού επιπέδου αλαζονεία (ελέω, αρχικά, της βοθροειδούς κουλτούρας του "λάιφσταϊλ", ένας από τους στόχους της οποίας ήταν η γελοιοποίηση του λαϊκού πολιτισμού) πέρασε στο κοινωνικό περιθώριο αυτή η χαμηλόφωνη αξιοπρέπεια που εμπότιζε κάποτε το λαϊκό στοιχείο και που συνίσταται στην πεισματική προσκόλληση σε κάτι αδιαπραγμάτευτο, στην χάραξη μιας γραμμής το πέρασμα της οποίας δεν γίνεται ανεκτό. Ο τρόπος αντίληψης και επεξεργασίας των πραγμάτων που ώθησε τον πρόσφατα χαμένο παππού μου να αφήσει τα βιβλία του δημοδιδασκάλου και να πιάσει το τουφέκι για να ανέβει στο βουνό μαζί με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έμεινε αμετάφραστος τόσο για τα παιδιά του όσο και για τα εγγόνια του. Σε κάθετη αντίθεση με την περιώνυμη "γενιά του Πολυτεχνείου", που είχε την δυνατότητα να εξαργυρώσει το όποιο της αντιστασιακό πνεύμα άμεσα, οι κομμουνιστές της εθνικής αντίστασης εισέπραξαν ως "ευχαριστώ" δεκαετίες διωγμών, περιθωριοποίησης, παρακρατικής παρενόχλησης για αυτούς και για τα παιδιά τους, και όταν πια η δημοκρατία "ομαλοποιήθηκε", λήθης, ακόμα και στα ίδια τους τα σπίτια, καθώς η ζωή τους ήταν πια "περασμένα ξεχασμένα" και η μέριμνα του νεότερου οικογενειακού περιβάλλοντός τους ήταν στο καινούργιο αυτοκίνητο, την αστικοποίηση και την καριέρα, την κατάκτηση της αστικής "ευπρέπειας." Τώρα αυτές οι μορφές κι η αναγκαστική σιωπή τους, πρώτα λόγω καταστολής, μετά λόγω δικής μας αλαζονείας, μάς κατατρέχουν σαν φαντάσματα μιας ζωής την οποία όχι μόνο δε ζήσαμε αλλά και δεν καταφέραμε ποτέ να καταλάβουμε.

Τρίτο, αν και δεν είναι υλιστικές έννοιες, η αίσθηση της αξιοπρέπειας, και αντιστρόφως, ο εξευτελισμός, αποτελούν πολύ σοβαρές διαστάσεις της ικανότητας ή της ανικανότητας μιας συλλογικότητας να αντιδράσει στις συνθήκες ή επιλογές που τής επιβάλλονται. Είναι το ίδιο σημαντικές όπως η αναλυτική κατανόηση της συγκυρίας και των διακυβευομένων, ή η ύπαρξη στρατηγικού πλάνου. Από μια άποψη είναι περισσότερο σημαντικές, διότι οριοθετούν ένα καθαρό μίνιμουμ της ικανότητας για αντίσταση, ή αντίστροφα, της απουσίας αυτής της ικανότητας. Ο Σορέλ είχε κατανοήσει βαθιά αυτή την σημασία ενός μη υλιστικού παράγοντα για την ταξική πάλη, τονίζοντας την αξία ενός μύθου για την δύναμη της εργατικής τάξης σε τέτοιο βαθμό ώστε να υποτονίσει την σημασία που έχει τελικά στην πράξη η ύπαρξη των προβολικών εικόνων για το "μέλλον" του σοσιαλισμού στην οποία αρέσκονταν η "έλλογη" σοσιαλδημοκρατία. Στις "Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας", ο Μπένγιαμιν έγραψε, με πολύ παρόμοιο πνεύμα, πως οι σοσιαλδημοκράτες "κολάκευαν τον εαυτό τους αποδίδοντας στην εργατική τάξη του ρόλου ενός λυτρωτή των μελλουσών γενεών, ακρωτηριάζοντας έτσι τα νεύρα της πιο πολύτιμης δύναμής της. Με μια τέτοια διδασκαλία η τάξη ξέχασε τόσο το μίσος όσο και το πνεύμα θυσίας. Γιατί τρέφονται και τα δύο από την εικόνα των υποδουλωμένων προγόνων και όχι από το ιδανικό των απελευθερωμένων εγγονών."

Τέταρτο, η ταπείνωση και ο εξευτελισμός της σημερινής μικροαστικής κυρίως τάξης --που, με λίγα λόγια, έσκυψε το κεφάλι και δέχτηκε να την ποδοπατήσουν για μια χούφτα ευρώ στις καταθέσεις της, επειδή προέχει το σχολείο του παιδιού, ή η δόση για το σπίτι, ή τα γραμμάτια στη δουλειά-- δεν είναι κάτι για το οποίο χαίρεται ο κομμουνιστής. Ο κομμουνιστής, αντίθετα, ανησυχεί βαθύτατα για τις συνέπειες τούτης της ταπείνωσης και του εξευτελισμού γιατί γνωρίζει, για παράδειγμα, πόσο καίριο ρόλο έπαιξε η ταπείνωση κι ο εξευτελισμός των Γερμανών μικροαστών απ' την συνθήκη των Βερσαλιών· ένας από αυτούς ονομαζόταν Αδόλφος Χίτλερ. Το να θιγεί μια άκαμπτη και ανυποχώρητη αξιοπρέπεια προκαλεί θυμό και οργή που εξωτερικεύονται άμεσα· το να καταποθεί ο εξευτελισμός και η ταπείνωση δημιουργεί ψυχική απομόνωση, και μέσα στην παγερή σιωπή αυτής της απομόνωσης παίζεται ένα σιωπηλό δράμα με πρωταγωνιστές την μνησικακία, το μίσος που στρέφεται στον εαυτό μας πρώτα και μετά αφανίζει φαντασιακά τους γύρω μας, την καχυποψία για τον διπλανό --που σίγουρα μας κοροϊδεύει για το χάλι μας!--, με λίγα λόγια, την αντιδραστική εκείνη αντικοινωνικότητα που δεν μπορεί πουθενά να βρει παρηγοριά και που εκλιπαρεί ήδη για μια θανατηφόρο κοινωνικότητα, για τη συμμετοχή σε μια αγέλη που θα εκδικείται και θα εκδικείται για τον ευνουχισμό, για την πληγή και την ρετσινιά που δεν φεύγει.

Οι κομμουνιστές σήμερα έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν για τις διεργασίες μέσα στον ψυχισμό του συντριμμένου μικροαστού πολύ περισσότερο από ότι ανησυχούν για το τι θα κάνει πρακτικά ο ασήμαντος υφυπουργός Άδωνις Γεωργιάδης. Υπάρχει άλλωστε --κι αυτό είναι το ανησυχητικότερο-- η πορεία ταύτισης με την πηγή του εξευτελισμού που προοικονομεί το ρητό  "αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, ενώσου μαζί τους."

19 σχόλια:

  1. Διστακτικες συντροφικες σκεψεις απο [γεωγραφικη και ισως οχι μονο] αποσταση..

    Ειναι πιθανον οταν σπαζει η φουσκα της αλαζονειας, της υπερφιαλης πιστης σε ενα εγω [το οποιο μπορει να ειναι και ενα "εθνικο" καλαθι στο οποιο βολευεται το μικροαστικο ατομικο ειναι] το οποιο δεν αναγνωριζει την αναγκη η και την πραγματικοτητα της συλλογικοτητας στον χρονο η τον χωρο, τοτε το αισθημα της ηττας, μπορει να ειναι και οδυνηρο και επικινδυνο.

    Νοιωθω ακομα ενα αισθημα δυσφοριας [εστω και απο αποσταση] για την μη συνειδητοποιηση της αντιφασης αναμεσα στα ριαλιτι σοου στο συνταγμα τον ιουνη που απαιτουσαν να αναγνωριστουν σαν ενα ειδος αμεσης δημοκρατιας οι μερικες χιλιαδες [σαν αντιπροσωποι αορατων εκατομυριων], ενω ξαφνικα μια [εστω[ στρατηγικη κινηση για "δημοψηφισμα" αφησε τους παντες [σχεδον - εκτος απο αυτο το μπλοκ..:)] αφωνους σε κατασταση πανικου.
    Η ηττα σαν φοβος μπροστα στην ωριμοτητα των επιλογων;
    Σε αντιθεση ο παππους ανεβηκε στο βουνο.

    Σκεφτομαι [ισως γιατι αναζητω τον νεο συλλογικο μυθο σαν μορφη αντιστασης και διευρυνσης] οτι αν το "συστημα" προβαλει σημερα την "ενοτητα"-συνεργασια, σαν ενα ειδος αναγκαιοτητας, ισως να το κανει και γιατι την στιγμη που το "υπερφιαλο εγω" προσγειωνεται αναγκαζεται να αντιμετωπισει με "νηφαλιο ματι τις σχεσεις με τον ευατο του και τους αλλους". Και ισως σε αυτην την στιγμη να υπαρχουν σημεια εκτροπης σε διαφορες κατευθυνσεις.
    Αν το κοινωνικο ηταν ενα απο τα ζητουμενα - και αρα το "συστημα" το προσφερει [ειτε τεχνοκρατικα ειτε εν δυναμει βοναπαρτιστικα στο μελλον], τοτε δεν σημαινει ταυτοχρονα οτι οι μορφες αντιστασης θα επρεπε να αντιπαραβαλουν δικες τους μορφες του συλλογικου;

    Ο κοσμος [εκτος ελλαδας] κοιταζε στην ελλαδα για να δει την συνεχεια του 2008 σαν μορφες αντιστασης - ολοι αναζητουν ενδεχομενως το ρηγμα για να το υιοθετησουν.
    Υπηρξε μεχρι στιγμης αποτυχια συνεχειας - το "οχι" δεν συνεχιστηκε με ενα καπως ευδιακριτο "ναι".
    Ομως θα ηταν επισης αδικο να μην δουμε οτι υπαρχουν στα "βουνα και στις πολεις" αλλα και στον "ψυχικο κοσμο" "ανταρτικες ομαδες" ετοιμες για την επιστροφη..
    Οταν ομως αυτη η ελπιδα φανηκε να αδυνατει να συγκροτησει τον ευατο της σαν συλλογικοτητα [εστω σε εκεινη την οδυνηρη μερα των συγκρουσεων εξω απο την βουλη], τοτε εκφρασε [ο "χωρος", το κινημα, "η ευρυτερη ιστορικη αριστερα"] μια αδυναμια να προσφερει την ελπιδα του μυθου της συλλογικοτητας . Μιας συλλογικοτητας που δεν θα κλεινοταν στον ευατο της.

    Το καλοκαιρι του '36 στην ισπανια [αλλα και αλλου] υπηρξε ο μυθος της συλλογικοτητας που νικησε και το πραξικοπημα στις πολεις.
    Μετα η απομονωση [της γεωπολιτικης και οχι απλα των επιθυμιων] και οι "μοναδικες αληθειες" εφεραν τον θλιβερο Μαη.
    Αλλα η μνημη εμεινε σαν πηγη του συλλογικου μυθου. Οπως και ο παππους στο βουνο.
    Και ξανα η αντισταση του 40-45 εφερε την ελπιδα, για να την αναζητουμε μετα σαν συλλογικο μυθο την δεκαετια του 60 και 70.
    Μπορει να ειναι χρησιμη η ιστορια. Αλλα ισως να χρειαζονται και νεες στιγμες δημιουργιας των μυθων του συλλογικου.
    Θα δειξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ/φε Λινέ,

    Σε σκέφτομαι και σε μνημονεύω τούτες τις μέρες γιατί νομίζω ότι κάνεις για το κυπριακό εργατικό κίνημα ότι (με λίγη φευ, επιτυχία), προσπάθησα να κάνω εγώ για το ελληνικό.

    Συμφωνώ απόλυτα ότι "χρειαζονται και νεες στιγμες δημιουργιας των μυθων του συλλογικου". Στην πραγματικότητα, αυτή είναι μια από τις σημαντικότερες, για μένα, διαστάσεις στο έργο του Σορέλ, που ελπίζω να μπορέσω να αναπτύξω αναλυτικότερα από ότι έχω ήδη κάνει.

    Ίσως είδες στης Δεισδαιμόνας απόσπασμα από μια καλή, νομίζω, κουβέντα που είχαμε με τον Σμιρνόφ για το ζήτημα της απορρόφησης του "ριζοσπαστισμού" από ένα ατέρμονο δίκτυο κοινωνικών σχέσεων που στο τέλος τον εντάσσουν τον ίδιο σε ένα πλαίσιο ανώδυνης --και καμιά φορά και επικερδούς-- κοινωνικότητας.

    Το διαλεκτικό συμπλήρωμα τούτης της κατάστασης πιστεύω πως είναι ένας κατακερματισμός του κοινωνικού που ταυτόχρονα κρύβεται και επιδεινώνεται από τις εικονικές σχέσεις, εικονικές συλλογικότητες και εικονικές πεποιθήσεις και σιγουριές του διαδικτύου.

    Υπ' αυτήν την έννοια δουλεύουμε --στον βαθμό που δουλεύουμε-- με ένα μέσο που υπονομεύει αυτό που θα θέλαμε να πετύχουμε και μάς δημιουργεί κάθε είδους ψευδαισθήσεις.

    Κάποια στιγμή, θα ήθελα να γράψω κάτι και για αυτή την δεύτερη διάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαρακτηριστικά δείγματα φαλλογοκεντρισμού και ανδροκρατικής απελπισίας.
    Τόσο το αρχικό άρθρο, όσο και τα μέχρι στιγμής σχόλια.
    Κανείς δεν μπορεί να νιώσει "ήττα" και "ταπείνωση" από την υπουργοποίηση του Αδώνιδος Γεωργιάδη, παρά μόνο αν ταυτίζεται φαντασιακά με την Ελλάδα, ή/και αν φαντασιώνεται να καταλάβει ο ίδιος την εξουσία.
    Αυτό που η ανδροκρατική απελπισία και ταπείνωση μας εμποδίζει να δούμε, είναι ότι η υπουργοποίηση του Αδώνιδος δεν αποτελεί νίκη αλλά υποχώρηση, ή έστω κίνηση forcée.
    Για να το πω με άλλα λόγια: στην πρόταση ότι η υπουργοποίηση αυτή "είναι η πανηγυρικότερη πτώση η δική μας", θα ήταν ενδιαφέρον να εξηγηθεί ποιοι είναι αυτοί οι "εμείς" που υπονοούνται από το "μας";
    Εγώ θα έλεγα, με εξίσου μεγάλο βαθμό σαφήνειας, ότι αντιθέτως ο εξευτελισμός και η πτώση είναι δική ΤΟΥΣ, και όχι δική μας.
    Εκτός και αν ταυτιζόμαστε με το νικητή και άρα αισθανόμαστε ότι καταλαμβάνει και εμάς εξ αντανακλάσεως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο πάει κατευθείαν για κορνίζωμα.

    Ευχαριστώ, με τιμάτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και είναι ακόμα μεγαλύτερη η τιμή όταν ο έπαινος προέρχεται από έναν τιτάνα της πολιτικής εγκυρότητας, της αυτοκριτικής ικανότητας και του αναλυτικού βάθους, από τον συγγραφέα, ανάμεσα σε πολλά άλλα που δικαιώθηκαν απόλυτα απ' τον Άδωνι, του παρακάτω:


    17/6/2011:
    "Όταν μια γραμμή ανάλυσης χρεοκοπεί, καλό είναι να το παραδεχόμαστε και να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας, άμα θέλουμε να μας παίρνουν στα σοβαρά οι άλλοι.
    Δεν ξέρω αν τα μάθατε, αλλά ο Παπανδρέου ΕΦΥΓΕ.
    Βέβαια τυπικά είναι ακόμα πρωθυπουργός. Αλλά όλοι ξέρουμε(-νε) ότι δεν είναι. Ούτε τους υπουργούς του δεν είναι σε θέση να πείσει.
    Και τον έδιωξαν ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ.
    Αλλά; ποιος νομίζετε ότι τον έδιωξε;
    Δεν τον έδιωξε κανένα ΠΑΜΕ, καμία αριστερά, κανένα συνδικάτο.
    Το πρόβλημα του αρθρογράφου δηλαδή είναι ότι δεν μπήκε αυτός στη θέση του Παπανδρέου; Δηλαδή τι περισσότερο έπρεπε να γίνει; Ή μήπως ότι δεν έφυγε με ελικόπτερο;
    Η γραμμή σκέψης του είναι παιδαριώδης και ηθικολογική. Δεν έχει καμία σχέση με μια υλιστική προσέγγιση των πραγμάτων.
    Διαπιστώνει ότι προκηρύχθηκε μια απεργία η οποία ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ επειδή πολύς κόσμος που τις άλλες μέρες (και ενίοτε νύχτες) ήταν στο Σύνταγμα, κάθησε να δουλέψει.
    Η διαπίστωση είναι ορθή. Από αυτήν, όμως, ο αρθρογράφος, αντί να βγάλει το συμπέρασμα που επιβάλλεται, δηλαδή ότι Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΩΣ ΜΕΣΟ ΠΑΛΗΣ, αρχίζει και ηθικολογεί ρίχνοντας το φταίξιμο στους … ανθρώπους που κάθησαν να δουλέψουν! Ε, λοιπόν, ναι: κάποιοι έχουν ανάγκη να βγάλουν το ψωμί τους, όσοι έχουν ακόμα δουλειά! Ωστόσο η λαϊκή συνέλευση είναι ένα μέσο πάλης το οποίο ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ τους ανθρώπους αυτούς, ενώ η απεργία ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ! Όπως επίσης αποκλείει τους μετανάστες/ τις μετανάστριες, τις νοικοκυρές, τους συνταξιούχους και τους ανέργους.
    Νομίζω ότι άνθρωποι που σκέφτονται σαν τον αρθρογράφο είναι ήδη κάτι σαν τους μάρτυρες του Ιεχωβά. Ή μάλλον σαν την καρέτα-καρέτα: ίσως πρέπει να φτιάξουμε κανένα πάρκο να τους προστατεύουμε ως απειλούμενο είδος."

    http://parallhlografos.wordpress.com/2011/06/17/που-ήταν-χθες-οι-αγανακτισμένοι/#comments

    Σημείωση: Ο αρθρογράφος "καρέτα-καρέτα" (κομμουνιστικό απολίθωμα σε αντίθεση με τον έγκυρο, δηλαδή), είναι μέλος των συντρόφων του Avant Garde.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης που έληξε σήμερα. Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η συνολική εικόνα που ανέκυψε.

    ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΠΤΙΚΉ ΤΩΝ ΠΡΌΣΦΑΤΩΝ ΓΕΓΟΝΌΤΩΝ, ΘΑ ΛΈΓΑΤΕ ΌΤΙ Ο ΠΡΌΓΟΝΟΣ ΤΟΥ LENIN RELOADED, ΤΟ RADICAL DESIRE, ΕΊΧΕ

    1. απόλυτο δίκαιο στις θέσεις του για τον πολιτικά ψευδεπίγραφο χαρακτήρα της προώθησης του "κινήματος των αγανακτισμένων" ως "ριζοσπαστικού κινήματος" 93 (49%)

    2. απόλυτο άδικο στις θέσεις του αυτές 26 (13%)

    3. ούτε το ένα ούτε το άλλο, δεν μπορώ ακόμα να κρίνω ποια ήταν τα διακυβεύματα και οι συνέπειες αυτής της προώθησης 37 (19%)

    4. δεν έχει σημασία, τώρα έχουμε άλλα προβλήματα να ασχοληθούμε
    33 (17%)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όταν η απύθμενη βλακεία συνδιάζεται με μια κακιασμένη "προσωπικότητα", η άνω σταχτοπούτα με το χαμένο γοβάκι της επιθυμητής πριγκιπικής της νομιμοποίησης στο "κίνημα", μετατρέπεται σε κακιά ξεδοντιασμένη μητριά των μπλογκς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ω τι ευτυχία, επανεμφανίστηκε ο χαρακτηριστικότερος στα καθ' ημάς εκπρόσωπος του multitudo για να αναηρύξει μία ακόμη νίκη για το πλήθος. Στην αρχή ήταν οι αγανκτισμένοι που νικούσαν όλο το καλοκαιρί, ρίχνοντας κυβερνήσεις και επανεφεύροντας το Πολιτικό (καμία σημασία βέβαια δεν έχει που δεν κατάφεραν να αποτρεψουν καμία κυβερνητική αντιμεταρρύθμιση, η αντίληψηη που βλέπει στηνπολιτική και ένα μέσο επίτευξης απτών υλικών αποτελεσμάτων, μεταξύ άλλων, είναι φαλλογοκεντρικής και οφηγεί κατευθείαν σε μία νέα απολυταρχική εξουσία). Τώρα το ίδιο πλήθος οφείλει να πανηγυρίσει μία ακόμη επιτυχία, την υπουργοποίηση του Άδωνι και του Βορίδη που θα σημάνει την αποτυχία τους. Φαντάζομαι πως η καταληψη της κυβέρνησης από τα στελέχη του ΛΑΟΣ θα αποβεί καταστροφική για τον ψυχισμό τους αφού ως γνωστόν η εξουσία λειτουργεί ως υποκατάστατο του φαλλού, ο οποίος όμως είναι ένα "impossible object", λειτουργεί μόνο εν τη απουσία του, έιναι η έλλειψη αυτή που συγκροτεί την επιθυμία. Τώρα λοιπόν που ο Άδωνις και ο Βοριδης ήρθαν πολύ κοντά στο αντικείμενο της επιθυμίας τους θα ανακαλύψουν την κενότητα του, με αποτέλεσμα να αποσταθεροποιηθεί ο ψυχισμός τους και να οδηγηθούν στη μελαγχολία. Έτσι θα πάψουν να υφίστανται ως απειλή για το πλήθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. -Η μικροαστική αλαζονία, μόνο με τον εξευτελισμό των μικροαστών αντιμετωπίζεται. Ο μικροαστός σαν ζώο πονηρό και αιμοβόρο ταυτόχρονα, δεν γνωρίζει, ούτε μπορεί να γνωρίσει το μέτρο. Σαν κοινωνική μετριότητα ο ίδιος, το μισεί και αποστασιοποιήται από αυτό.
    -Οι "πλατείες" μου θύμισαν την ταινία "η ζωή του Μπράϊαν", όπου σε κάποια σκηνή, μία πραγματική αγέλη ανθρώπων φωνάζουν ταυτόχρονα πως θέλουν να ξεχωρίζουν από το πλήθος.
    -Και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα. Η εργατική τάξη οργανώνεται, παλεύει, αναπτύσει δεσμούς αλληλεγγύης. Σε πείσμα του μεταμοντέρνου, το προλεταριάτο ξαναμπαίνει θεαματικά στην σκηνή της ιστορίας από την οποία δεν βγήκε και ποτέ.
    Γίνονται συνέχεια πράγματα. Απεργίες, καταλήψεις, ενημερώσεις, οι εργάτες αγωνίζονται και διαπαιδαγωγούνται ταυτόχρονα. Το επαναστατικό προτσές είναι κάπως πιο μακρόχρονο, αλλά εγγυημένο (από την ιστορική πείρα τουλάχιστον)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Trash: Δεν έχει κάποια αμετάβλητη ουσία η μικροαστική τάξη. Η συνείδησή της μετακινείται ανάλογα των περιστάσεων και των πιέσεων που δέχεται ή των ευκαιριών που πιστεύει πως έχει για άνοδο. Μην καταλήξουμε στην ηθικολογία. Πολιτική πρέπει να ασκούμε, και όπως δεν πρέπει η πολιτική να εκφυλίζεται στο γλείψιμο της μικροαστικής συνείδησης, έτσι δεν πρέπει και να κατρακυλά στη δαιμονοποίησή της.

    Αν αποξενωθούν απ' το εργατικό κίνημα οι μικροαστοί, θα χάσουμε κι εμείς και αυτοί. Το θέμα είναι ότι για να εγκολπωθούν, χρειάζεται αλλαγή προσανατολισμού απ' την δική τους πλευρά και προσπάθεια πολλή απ' την πλευρά των κομμουνιστών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολύ ουσιαστικό και καίριο το σχόλιο που ανέβασες Αντώνη, στις 4:05 μ.μ.

    Απευθυνόμενος τώρα στον/στην nomadicuniversality θα ήθελα να τον/την ρωτήσω τι σημαίνει η λέξη "φαλλογοκεντρισμός". Ρωτώ ειλικρινά γιατί είναι η πρώτη φορά που τη συναντώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Ανανεωτικός: http://en.wikipedia.org/wiki/Phallogocentrism

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. '' Υπάρχει άλλωστε --κι αυτό είναι το ανησυχητικότερο-- η πορεία ταύτισης με την πηγή του εξευτελισμού που προοικονομεί το ρητό "αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, ενώσου μαζί τους."
    -----------------------------------------------
    -να το σκεφτουμε και να το κατανοησουμε αυτο. Πραγματικά.

    Υπαρχει κι ενα ποιημα σχετικό της Ε.Βακαλο .'' πως εγινε ενας κακος ανθρωπος''
    -περι Αδωνι ..Ο ρολος του Αδωνι ειναι το μεγεθμενο αντιστοιχο του Ψωμιαδη . Το μηνυμα: το θρασος και η παντελής ελλειψη ντροπής ..ανταμοιβεται-
    ομως πολύ περισσοτερο ανησυχητική ιναι η περιπτωση Βοριδη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Οι μικροαστοί είναι ένας πάντα ασταθής και αναξιόπιστος σύμμαχος.
    Οποτε δε, τους έχει τεθεί το δίλλημα εξουσία της αστικής ή της εργατικής τάξης, πολέμησαν κατά κανόνα για τους αστούς.
    Ο μόνος φυσικός σύμμαχος του προλεταριάτου είναι η φτωχή αγροτιά και τα μισοπρολεταριακά εκτεταμένα κοινωνικά στρώματα της πόλης (που θα ήταν καταχρηστικό να αποκληθούν "μικροαστικά").
    Προσωπική μου άποψη, είναι πως αντί οι κομμουνιστές να ψάχνουν τρόπους προσέγγισης των μικροαστών, τα συμφέροντα των οποίων έρχονται πολλές φορές σε άμεση και ανταγωνιστική αντίθεση με αυτά του προλεταριάτου, καλά θα κάνουν να κοιτάξουν πως θα οργανώσουν και θα καθοδηγήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους εργάτες.
    Και ναι Αντώνη, έχεις δίκιο. Εχω εμπάθεια με τους μικροαστούς*, και η περιφρόνηση που νιώθω για το είδος τους είναι πιθανό να επηρρεάζει την κρίση μου.
    Κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος) είχα ορίσει κάποτε την μικροαστική, "σαν την γλοιώδη αυτήν τάξη, που στερήται τόσο την καλιέργεια της "παραδοσιακής αριστοκρατίας", όσο και την λεβεντιά της εργατιάς".
    *Η εμπάθεια μου πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός πως σαν πολλά χρόνια εμποροϋπάλληλος, έχω αναγκαστεί να συγκρουστώ ταξικά με τους μικροαστούς, ουκ ολίγες φορές, και να μπορώ να κάνω και κάποιες συγκρίσεις.
    Από άποψη ταξικής πάλης η πολυεθνική carrefour που δούλευα χρόνια, ήταν "παράδεισος" μπροστά στο περίπτερο που δουλεύω τώρα. Σε αυτό θα μπορούσα να επανέλθω γιατί μάλλον χρειάζεται κάποιες διευκρινησεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @Trash:"Ο μόνος φυσικός σύμμαχος του προλεταριάτου είναι η φτωχή αγροτιά και τα μισοπρολεταριακά εκτεταμένα κοινωνικά στρώματα της πόλης (που θα ήταν καταχρηστικό να αποκληθούν "μικροαστικά"). "

    Σωστή παρατήρηση, και χρήσιμη.

    "Προσωπική μου άποψη, είναι πως αντί οι κομμουνιστές να ψάχνουν τρόπους προσέγγισης των μικροαστών, τα συμφέροντα των οποίων έρχονται πολλές φορές σε άμεση και ανταγωνιστική αντίθεση με αυτά του προλεταριάτου, καλά θα κάνουν να κοιτάξουν πως θα οργανώσουν και θα καθοδηγήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους εργάτες."

    Αυτό είναι εκ των ουκ άνευ. Αλλιώς μιλάμε για παράδοση στο μικροαστικό στοιχείο και όχι για ηγεμόνευσή του.

    "Και ναι Αντώνη, έχεις δίκιο. Εχω εμπάθεια με τους μικροαστούς"

    Δεν μίλησα για εμπάθεια. Μίλησα καθαρά για πολιτική στρατηγική. Ο καθένας μας έχει τα πάθη του και τις εμπειρίες του, και πώς να γίνει αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Γενικά, ποτέ δεν έχω πει σε κανέναν τόσα χρόνια "είσαι εμπαθής". Μου φαίνεται εντελώς άτοπος τρόπος σκέψης για οτιδήποτε να το κρίνω ως "εμπαθές."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ομολογώ ότι δεν γνώριζα πως το παρόν σάιτ είναι ο διάδοχος του Radical Desire. Εάν το γνώριζα, μάλλον δεν θα έμπαινα στον κόπο.
    Πάντως, χαίρομαι που τουλάχιστον συνέβαλα στη θεωρητική εκπαίδευση των ανανεωτικών κομμουνιστών.
    Κατά τα λοιπά, διαβάζοντας σχόλια όπως αυτό με χρόνο δημοσίευσης "12 Νοεμβρίου 2011 3:56 μ.μ.", επίσης με κάθε ειλικρίνεια δεν είμαι σίγουρος αν διατυπώνονται με σοβαρή πρόθεση ή ως σαρκασμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Λυπάμαι για τα απογοτευτικά αποτελέσματα της τυχαίας σας επισκέψεως.

    Όλοι μας έχουμε αμφιβολίες για το αν αυτά που διαβάζουμε κάποιες φορές λέγονται σοβαρά ή αποτελούν κάποιου είδους μεταμοντέρνα παρωδία.

    Δεν βαριέστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Πολύ ωραία! Αυτό είναι καλό σημάδι. Οι αμφιβολίες αυτές είναι θεμιτές και, θα έλεγα, εξαιρετικά χρήσιμες. Εάν κανείς αντέξει την ανασφάλεια και το κενό που γεννά, η στιγμή της ταλάντευσης ανάμεσα στο αυθεντικό και την παρωδία είναι συστατικό του λόγου από τότε που υπάρχει, και μπορεί να αποδειχθεί η πιο γόνιμη και παραγωγική στιγμή για τη σκέψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή