Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Στιγμή αδυναμίας

Είναι τόσο βαθύ και αιμάτινο το σκοτάδι που βλέπω μπροστά μου στο μέλλον, όχι εξαιτίας προφητικής δύναμης αλλά εξαιτίας της κατάρας της μανίας για μελέτη, που καταβάλω πια μεγάλες προσπάθειες για να μην τρελαθώ: οι δρόμοι γεμάτοι άστεγους, πείνα, νεοφεουδαρχικοί στρατοί, μια νέα εποχή δουλείας. Πράγματα που ο μη δυτικός κόσμος έζησε για αιώνες, αλλά που δεν θα μείνουν πια έξω απ' τα σύνορα της Ευρώπης, που έχουν ήδη αρχίσει να διαμορφώνουν το μέλλον της, και προχωρούν, χωρίς αντίσταση, χωρίς καν κατανόηση του τι συμβαίνει, καθώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να βλέπουν αποχαυνωμένοι τηλεόραση.

5 σχόλια:

  1. Αντώνη, δυστυχώς τέτοιες ακριβώς σκέψεις περνούν και από το δικό μου μυαλό τον τελευταίο μισό-ένα χρόνο. Προφανώς εύχομαι αυτές οι προβλέψεις να διαψευστούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικα το που θα σταματησει αυτη η κατρακυλα(μετα και απο το σημερινο επιστεγασμα του αστικου πραξικοπηματος)μας τρομαζει ολους.
    Πιστευω οτι αυτο τον ζοφο που υπαρχει μπροστα μας τον κανει χειροτερο η ανυπαρξια(..προς το παρον) αριστερης αντιστασης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επεξήγηση του τι βλέπω στα κείμενα εμού, Jameson, Foucault, Tadiar που αναρτήθηκαν στη σειρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή