Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

"Τι να κάνουμε;"

Ο αμίμητης γελοιότητας πολιτικάντης που λέγεται Αντώνης Σαμαράς φέρεται να εξέφρασε την επιθυμία του να μην μετέχουν στελέχη της ΝΔ στην εξίσου αμίμητης γελοιότητας κουρελού της "συγκυβέρνησης" (που αναρωτιέμαι ποιο πολιτειακό προηγούμενο έχει, με τους όρους υπό τους οποίους προσπαθούν να την στήσουν, στην παγκόσμια ιστορία, και που δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί καν, μετά από μέρες και νύχτες "διαπραγματεύσεων").

Με άλλα λόγια, ο κύριος Σαμαράς συμφωνεί --λόγω αίσθησης "ευθύνης"-- με την δημιουργία ενός εκτελεστικού οργάνου της δανειακής σύμβασης, θα προτιμούσε όμως να παραμείνει αντιπολίτευση αυτού με το οποίο συμφωνεί και στο οποίο μετέχει. Διότι το όργανο της ευρωπαϊκής κηδεμονίας που λέγετεται συγκυβέρνηση θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη να περάσει, δια πυρός και σιδήρου, τα μέτρα που εξυπακούει η σύμβαση, και ο κύριος Σαμαράς δεν θέλει το κόμμα του να χρεωθεί τα μέτρα αυτά έως ότου γίνουν εκλογές, μην τυχόν και πληγεί η "δημοτικότητά" του. Αναρωτιέμαι αν έχει χαμηλότερα για αστό πολιτικό, πραγματικά, αν και είμαι ευγνώμων που η δεξιά έχει σε αυτή την φάση ηγέτη έναν άνθρωπο με προφανές εγκεφαλικό πρόβλημα.

Εκ της αριστεράς, ο κύριος Τσίπρας διεμήνυσε, εις άψογον μαρξιστικήν, ότι δεν γίνεται, παρά το πασιφανές οικονομικό αλλά πλέον και πολιτικό αδιέξοδο, να εξέλθουμε εκ του παραδείσου της ΕΕ, διότι, λέει "αυτό που θα καταρρεύσει, αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ, θα είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Ευρώπη, όλες οι τράπεζες και κατ' επέκταση και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα." Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της Κ.Ο ενός πράγματος που λέγεται "Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς" διαμηνύει, εν μέσω, μιας πλημμύρας ανέργων, απολυμένων, υποαπασχολούμενων και ανασφάλιστων, εν μέσω διαρκούς αύξησης των ανθρώπων που ψάχνουν φαγητό σε κάδους σκουπιδιών στην χώρα του, ότι το βασικό μέλημα του ως ηγέτη της εν λόγω "Ριζοσπαστικής Αριστεράς" είναι μην τυχόν και πάθει κάτι το  ευρωπαϊκό και παγκόσμιο "χρηματοπιστωτικό σύστημα" και οι "τράπεζες". Να δούμε ποιος και πότε θα αναλάβει την ευθύνη για την εκτρωματική ιδεολογική κατάντια της "μη δογματικής" και "μεταμαρξιστικής" αριστεράς στην κρισιμότερη φάση της μετά το 1974 ελληνικής ιστορίας.

Οι απανταχού κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι, μπαχαλάκηδες, παρακρατικοί και ό,τι άλλο καλούνται, εν τω μεταξύ, έχουν κηρύξει άτυπη στάση εργασίας για όλο το διάστημα κυοφόρησης του τερατουργήματος μιας συγκυβέρνησης όπου ο πρωθυπουργός θα προκύψει σαν κωλ γκερλ μέσα από τούρτα σε bachelor party, μιας συγκυβέρνησης την οποία η ΕΕ περιβάλλει με όλη της την έλλειψη εμπιστοσύνης, σε βαθμό που να ζητά πέντε τζίφρες για να την αναγνωρίσει καν ως νόμιμο εντολοδόχο μιας προαποφασισμένης κατασταλτικής πολιτικής. Ούτε μάρμαρα, ούτε μολότωφ, ούτε στυλιάρια, ούτε τίποτε. Ποτέ δεν ήταν ησυχότερα τα πράγματα, ποτέ δεν ήταν πιο ανενόχλητη η μηχανορραφική ολιγαρχία στην Αθήνα από ότι τις τελευταίες ημέρες, την στιγμή της μέγιστης εξαθλίωσης της Βουλής και των αστικοδημοκρατικών θεσμών. Πιθανόν αυτό να λέει κάτι ουσιώδες και αποκαλυπτικό για τα "επαναστατικά" κριτήρια και σκοπιμότητες του μπαχαλεύσθαι.

Στο μέτωπο της αγανάκτησης κυριαρχεί το απόλυτο ξεφούσκωμα, και την μούντζα έχει διαδεχθεί το ζάπινγκ στα κανάλια εις αναζήτησιν πρωθυπουργού. Ωραία η διαμαρτυρία, αλλά προϋποθέτει και απέναντί της εξουσία, και η εξουσία για τον αγανακτισμένο είναι δουλειά των άλλων, αυτών τους οποίους ψηφίζει ή περιμένει να ανεβούν στην εξουσία και αυτών με τους οποίους αποκτά το δικαίωμα μετά να "αγανακτεί." Πιθανόν βέβαια το πρόβλημα να οφείλεται απλώς σε διαρκώς αναπαραγώμενο τυπογραφικό λάθος, και το πραγματικό αίτημα της "άμεσης δημοκρατίας" να ήταν απλώς "άμεση διαμαρτυρία".

Η ΓΓ του ΚΚΕ, τέλος, μάς γνωστοποιεί αυτό που ήδη ξέρουμε --τα περί "μαύρου μετώπου", δηλαδή-- παραπέμπει όμως το θέμα στις καλένδες της "λαϊκής βούλησης": "αν ο λαός θέλει να απαλλαγεί απ' αυτήν την ταπείνωση, πρέπει να απαλλαγεί καταρχήν στη χώρα μας απ' την εξουσία των μονοπωλίων, να αποδεσμευτεί απ' την ΕΕ." Συμφωνούμε και επαυξάνουμε πως είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχουμε φτάσει στο τέλος της σχέσης με την ΕΕ και την ευρωζώνη, όχι επειδή το λέμε εμείς, αλλά επειδή το δείχνουν ξεκάθαρα όλα και όλοι πως δεν υπάρχει στ' αλήθεια επόμενη μέρα: με τις συνθήκες τις τωρινές, δεν περνά ένας μήνας χωρίς πολλαπλές κρίσεις και καθιζήσεις, το κράτος έχει ήδη κουρελιαστεί, κανείς δεν αντέχει το τιμόνι στα χέρια, και το όλο σύστημα έχει καταρρεύσει.

Ο λαός όμως, το λέει μόνη της η κυρία Παπαρήγα, είναι "ταπεινωμένος", και είναι ταπεινωμένος γιατί αντιμετωπίζει εδώ και μέρες το φάσμα της αδυναμίας του, της παράλυσής του, του τρόμου του, της απελπισίας του, της έλλειψης "σωτήρων" και "από μηχανής θεών", του απόλυτου αδιεξόδου του. Καλώς ή κακώς --κακώς, αν είσαι "αντιεξουσιαστής"-- ένας τέτοιος λαός δεν είναι σε θέση να πάρει πολιτική πρωτοβουλία και το έχει ήδη αποδείξει όλες αυτές τις μέρες. Χρειάζεται ηγέτη, οδηγό, πρωτοπορία. Και από το Κομμουνιστικό Κόμμα ήρθε η ώρα να περιμένουμε αυτό ακριβώς. Την έμπρακτη ανάληψη της πρωτοπορίας, ακριβώς για την έξοδο από την ΕΕ, ακριβώς για να δωθεί τέλος σ' αυτόν τον αποτρόπαια κωμικό εφιάλτη που άρχισε με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και που εξελίσσεται με όλη την σιδηρά νομοτέλεια κάθε εφιάλτη.

Για να το κάνει αυτό, θα πει κάποιος --και πολύ σωστά--, το ΚΚΕ θα πρέπει να έχει σχέδιο εξουσίας. Θα πρέπει να έχει σχέδιο της επόμενης μέρας: για το πώς θα τραφεί, πρώτα από όλα, αυτός ο πληθυσμός· πώς θα συνεχίσει να έχει πρόσβαση σε σχολεία και γιατρούς· για το πώς θα αποφευχθεί η αιματοχυσία και η αναρχία στη χώρα· για το πώς θα στηριχτεί μια οικονομία που σε πρώτη φάση θα φέρει μια καθοριστική και αδιαπραγμάτευτη ανακατανομή του πλούτου, περιλαμβανομένου του πλούτου των χαϊδεμένων παιδιών που λέγονται εφοπλιστικό κεφάλαιο και εκκλησία.

Πολύ καλά θα κάνει να το έχει ετοιμάσει ήδη, θα απαντούσα. Τι στο καλό άλλο κάνει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα μετά από δύο χρόνια πρόδηλης σε όλους αποσύνθεσης του αστικού κράτους και τεκτονικής αλλαγής στο στάτους της σύνδεσής του στο ευρωπαϊκό καπιταλιστικό άρμα; Άμεση έξοδος απ' την ευρωζώνη και επανεκκίνηση της οικονομίας και της κοινωνίας σε σοσιαλιστική βάση. Τώρα. Αυτή είναι πια η μοναδική διαθέσιμη απάντηση στο ερώτημα "Τι να κάνουμε;" Οι άλλες απαντήσεις δεν απορρίπτονται πια ως "ρεφορμιστικές", "συστημικές", κλπ. Δεν υπάρχουν καν. Τελείωσαν, ως προτάσεις με μια στοιχειώδη πρακτική βιωσιμότητα, για αυτούς τους ίδιους που τις διατύπωναν.

Δεν το βλέπετε;

25 σχόλια:

  1. 1. Το κίνημα της 25ης Μάη, ήταν το κίνημα που κατέβασε στους δρόμους στον κόσμο. Ήταν αυτό που έβαλε την σφραγίδα του στις εξελίξεις.

    2. Ο κόσμος των πλατειών, ο κόσμος της Κερατέας και των άλλων συγκρουσιακών λαϊκών μαχών, ο κόσμος των μαζικών συλλαλητηρίων, ο κόσμος των λαϊκών παρελάσεων της 28ης Οκτώβρη, δεν ήταν ο κόσμος της Αριστεράς. Και κυρίως δεν ήταν ο κόσμος του ΚΚΕ, ο οποίος όταν ο κόσμος βγαίνει στον δρόμο κρύβεται, με αποκορύφωμα την 28η Οκτώβρη.

    3. Το ΚΚΕ έχει ξεφτιλίσει και κάθε μορφή συγκρουσιακής πρακτικής, όταν ακόμα και τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων που κάνει, τις κάνει χωρίς να ανοίξει ούτε μια μύτη, σε συνεννόηση βέβαια με την αστυνομία και την κυβέρνηση. Η συνεννόηση αυτή έχει ακριβώς τα χαρακτηριστικά της αγαστής συνεργασίας κράτους και παρακράτους. Όπως το κράτος "συνεννοείται" με τους χρυσαυτίγες, συνεννοείται και με τους κουκουέδες.

    3. Ποιά είναι η "σοσιαλιστική βάση" που επικαλείται ο κείμενο; Δεν πρόκειται για κάτι το αντικειμενικό και επιστημονικά ορισμένο, αλλά για ένα ιδεολόγημα/όραμα που η μόνη υλική του πραγμάτωση ήταν ο υπαρκτός κομμουνισμός. Αυτός ο κομμουνισμός έχει χρεωκοπήσει και δεν μπορεί να είναι το μέλλον της ανθρωπότητας. Ποιό θα είναι αυτό το μέλλον, θα πρέπει να επαναοριστεί απ' όσους είναι ταγμένοι στη ανατροπή αυτού του κόσμου. Και σε αυτή την αναζήτηση, απολιθώματα του παρελθόντος, όπως το ΚΚΕ, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ΕΟΣ: Δυστυχώς για σένα και ευτυχώς για μένα, που δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με συριζαίους και πλατείες, σε έχει ξεπεράσει η αντικειμενική πραγματικότητα.

    Better luck next time.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Ο κόσμος των πλατειών, ο κόσμος της Κερατέας και των άλλων συγκρουσιακών λαϊκών μαχών, ο κόσμος των μαζικών συλλαλητηρίων, ο κόσμος των λαϊκών παρελάσεων της 28ης Οκτώβρη, δεν ήταν ο κόσμος της Αριστεράς. "

    Είσαι εκπληκτικός. Ο κόσμος αυτός λοιπόν δεν ήταν της Αριστεράς. Άρα, ήταν της Δεξιάς, μιας και κέντρο δεν υπάρχει εδώ και χρόνια.

    Και άρα της Δεξιάς είσαι και συ που τον υποστήριζες και τον υποστηρίζεις λυσσωδώς και που βρίζεις το ΚΚΕ.

    Και μη μου πεις ότι δεν υπάρχει πια αριστερά και δεξιά, γιατί αυτό το λέει πάντα η δεξιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Τσίπρας μάλλον εννοούσε πως η Ελλάδα δεν θα εκδιώχνονταν από το ευρώ αν δεν αποδέχονταν τη νέα δανειακή σύμβαση, όπως απειλούσαν Μέρκελ, Σαρκοζί γιατί κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στη διάλυση της ΟΝΕ και τη χρεοκοπία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Στη βάση αυτής της υπόθεσης εγκαλεί την κυβέρνηση γιατί δεν διπραγματεύτηκε καλύτερους όρους. Η υπόθεση αυτή δεν ειναι απαραίτητα λάθος, ωστόσο στην πολιτική όταν μπλοφάρεις πρέπει να είσαι έτοιμος να επωμιστείς και το κόστος η μπλόφα να αποτύχει. Το κόστος της εξόδου από το ευρώ είναι πολύ μεγαλύτερο για τον ελληνικό καπιταλισμό από ότι για τον γερμανικό, το γαλλικό κλπ. Στη βάση αυτή μπορούν να μπλοφάρουν και οι Ευρωπαίαοι απέναντι στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε στο παιχνίδι "ποίος θα δειλιάσει πρώτος".

    Όσο για το ΚΚΕ, πιστεύεις Αντώνη πως η επίκληση του σοσιαλισμού ως απάντηση στην κρίση, μπορεί να έχει κάποιον αντίκτυπο παραπάνω από προπαγανδιστικό, με τους υπάρχοντες συσχετισμούς και με βάση το συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο των μαζών;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Smirnoff: Δεν άκουσα την ομιλία Τσίπρα, αλλά το δημοσίευμα απ' το οποίο πήρα το απόσπασμα το πλαισιώνει με τον τίτλο: "Τσίπρας: Η Ελλάδα δεν μπορεί να φύγει από το ευρώ", και το εξής κείμενο:
    "Κατηγορηματικός ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φύγει από το ευρώ είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό δεν μπορεί να συμβεί, για δύο λόγους: Γιατί δεν υπάρχει νομική και θεσμική δυνατότητα και γιατί «δεν αντέχουν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ»."

    Εκτός και αν η Ελευθεροτυπία παραμορφώνει, για κάποιο λόγο, την στάση ΣΥΡΙΖΑ, που από όσους πρόλαβα να ακούσω ο ίδιος, είναι "μέσα στο ευρώ", τα λεγόμενά του δεν μπορούν να ερμηνευτούν απλά στη βάση του "δεν μπορούν να μας διώξουν", αλλά είναι αναγκαστικό να προστεθεί το "δεν πρέπει να φύγουμε."

    Για το δεύτερο ερώτημα: Πιστεύω ότι αντί να τρώμε χρόνο και ενέργεια στο να συζητάμε ένα "δίλημμα" που νομίζω ότι έχει πάψει να υφίσταται, καλό θα ήταν το κομματικό επιτελείο του ΚΚ να αρχίσει να διατυπώνει ρητά κάποιες προτάσεις για μια έστω μεταβατική οικονομία εκτός ευρώ, που να προστατεύει την εργαζόμενη πλειοψηφία από οικονομικούς καιροσκοπισμούς και την άγρια εκμετάλλευση των αγορών.

    Στο οικονομικό μέτωπο, είναι ξεκάθαρο για μένα ότι η συζήτηση "ευρώ ή δραχμή" έχει ντε φάκτο χάσει κάθε νόημα και ότι η μοναδική πια πραγματική συζήτηση αφορά την διαχείριση της οικονομίας εκτός ευρωζώνης σε μια δίκαιη για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα κατεύθυνση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Επίσης, για το "δεν μπορούν να μας διώξουν", γιατί υπάρχει θεσμικό κώλυμα:

    θεσμικό κώλυμα υπάρχει και στην ύπαρξη χώρα κενού εξουσίας επί μια βδομάδα --αλήθεια, ποιος διευθύνει το κράτος πια στην Ελλάδα;-- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πραγματικότητα.

    Ούτε τα χιλιάδες πράγματα που έγιναν στην Ελλάδα και την Ευρώπη από το 2009 σε ό,τι αφορά ανατροπή θεσμικών δεδομένων παύουν να έχουν γίνει πραγματικότητα επειδή υπήρχαν "θεσμικά κωλύματα."

    Για κάποιο λόγο, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ιδέα "όλα περαστικά είναι, θα ξαναπάρει μπρος ο καπιταλισμός και θα μαστε σένιοι αριστεροί να γράφουμε ωραία πράματα ως κριτικοί του" έχει διαψευσθεί πολλαπλώς και ότι οι ίδιοι έχουν μείνει οι τελευταίοι που δεν πήραν χαμπάρι ότι αυτό που έμαθαν να κάνουν την περίοδο μετά το 1989 δεν έχει πια "αγορά."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η θέση του Συνασπισμού προφανώς είναι η παραμονή στο ευρώ, ωστόσο θεωρεί πως λόγω της επισφαλούς κατάστασης της ΟΝΕ στη συγκυρία, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους, τόσο για την ελληνική οικονομία όσο και για τη διασφάλιση της ύπαρξης της ευρωζώνης. Η Ελευθεροτυπία μάλλον αναδεικνύει εκείνα τα σημεία της ομιλίας που κατάτάσσουν τον Τσίπρα στο στρατόπεδο της με κάθε κόστος παραμονής στο ευρώ, ποντάρωντας στο ότι ο κόσμος υπόρρητα θα ταυτίσει τον ΣΥΝ με τις υπόλοιπες ευρωπαϊστικές αστικές δυνάμεις. Η άποψη μου είναι, ας πρόσεχε! και ο Σαμαράς υποστήριζε μέχρι τώρα πως μπορεί να διαπραγματευτει καλύτερους όρους και είδαμε που κατέληξε. Νομίζω πως εμπίπτουν και οι δύο στην κατηγορία του "Τζάμπα μάγκες", απλά ο Σαμαράς φιλοδοξει να κυβερνήσει σύντομα και γι αυτό αναγκάστηκε να κάνει στροφή 180 μοιρών. Ο Τσίπρας δεν έχει τέτοιες φιλοδοξίες, να αυξήσει το εκλογικό του ποσοστό θέλει ο άνθρωπος.

    Σε ό,τι αφορά το δεύτερο ζήτημα, το πρόβλημα είναι πως τα λαϊκά στρώματα δεν είναι ενιαία. Υπάρχει ένα μέρος τους που πραγματικά δεν έχει τίποτα να χάσει πλέον και που θα υποδεχόταν με ανκούφιση τέτοια μέτρα που αναφέρεις. Υπάρχουν όμως και άλλα τμήματα του λαού και είναι η πλειοψηφία, που έχουν ακομη να χάσουν και που δεν ενθουσιάζονται με τις συνέπειες που θα έχει η έξοδος απο τό ευρώ (υποτίμηση με απότομη και δραστική μείωση της αγοραστικής δύναμης, εξαϋλωση των καταθέσεων, ανεργία κλπ) και με το μέλλον μιας τέτοιας προοπτικής εξαιρετικά αβέβαιο. Δυστυχώς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως έχουμε ακόμη πολύ δρόμο στην πτώχυνση των εργαζομένων προκειμένου να αρχίσουν τέτοιες ριζικές λύσεις να βρίσκουν μαζικά ακροατήρια. Ένα κομβικό σημείο θα ήταν η κατάρρευση των τραπεζών και η στέρηση των αποταμιεύσεων των μικρομεσοστρωμάτων (και όχι μόνο) που συσσώρευσαν τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Αυτο όμως το γνωρίζουν οι ιθύνοντες, εγχώριοι και ξένοι και για αυτό τις προστατεύουν με κάθε κόστος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για το πρώτο ζήτημα, νομίζω ότι έχουμε πει και έχουν ήδη φανεί υπεραρκετά ποια είναι τα ζητήματα.

    Για το δεύτερο, που είναι και κατά πολύ σημαντικότερο. Σωστές οι επισημάνσεις, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Προσωπικά, και χωρίς να απαιτώ αυτό να δεσμεύσει κανέναν, θεωρώ απαραίτητο τον προσανατολισμό ακριβώς σε αυτά τα στρώματα που δεν έχουν πια τίποτε να χάσουν, γιατί αυτά τα στρώματα είναι ο θέσει επαναστατικός πυρήνας στη χώρα, κι αυτός που είναι ικανός να επιφέρει ανατροπές. Ακόμα και με κόστος την σύγκρουση με άλλα στρώματα, που πανικοβάλλονται με τις συνέπειες της εξόδου.

    Αυτή είναι ξεκάθαρα η δική μου πολιτική άποψη για το τι σημαίνει κομμουνιστική πολιτική στην πράξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κατανοητό, αυτό θα προϋπέθετε όμως από έναν πολιτικό σχηματισμό να μην ενδιαφέρεται και τόσο για τα εκλογικά του ποσοστα στη συγκυρία, να είναι σε θέση να αποδεχτεί ακόμη και μέιωση αυτών των ποσοστών καθως τα εκβιαστικά διλήμματα των από πάνω θα φοβίζουν και θα συσπειρώνουν κόσμο στις "ρεαλιστικές" λύσεις. Αλλά πολύ περισσότερο προϋποθέτει μία τελείως διαφορετική θέαση και πρακτική της πολιτικής, απομακρυσμένη από το στόχο της διαμεσολάβσης κοινωνικών μερίδων στους αστικούς θεσμούς. Απαιτέι την προσπάθεια οράγνωσης αυτών των στρωμάτων (άνεργοι, μετανάστες, νεόπτωχοι κλπ), τη διαμόρφωση όρων ικανοποίησης των στοιχειωδών αναγκών με παράλληλες δομές, την πολιτική και ιδεολογική τους διαπαιδαγώγηση. Να ξαναθυμηθεί δηλαδή η αριστερά τις καλύτερες παραδόσεις της Β Διεθνούς, με τα ταμεία αλληλοβοήθειας, τα ασφαλιστικά ταμεία των ίδιων των εργατών, τις εργατικές κοοπερατίβες. Τότε που το εργατικό κίνημα και η αριστερά είχαν συγκροτήσει μία ξεχωριστή κοινότητα, δομημένη στις αξίες της εργατικής αλληλεγγύης και συνεργασίας, μέσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Η κρατικοποίηση όλων αυτών των λειτουργιών, με το περιβόητο κοινωνικό κράτος, ευνούχησε πολιτικά και οργανωτικά το εργατικό κίνημα και οδήγησε την αριστερά σε έναν ιδιότυπο φετιχισμό του αστικού κράτους, με αποτέλεσμα όταν έρχεται αντιμέτωπη με τα διογκούμενα προβλήματα, ακόμη και επιβίωσης σημαντικών μερίδων της εργατικής τάξης εν μέσω κρίσης, το μόνο που κάνει είναι να εγκαλεί το κράτος γιατί δεν "ανταποκρίνεται" στα κοινωνικά του καθήκοντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πράγματι, φίλε Σμιρνόφ, έτσι είναι.

    Οι παρατηρήσεις σου για τις αυτόνομες δομές του Ε.Κ προλαβαίνει κάποια που ήθελα να πω στην άλλη μας κουβέντα, περί εμποτισμού της αριστεράς απ' την νοοτροπία της αστικής κοινωνικοποίησης. Υπάρχει, μεταξύ άλλων η ανάγκη για την διάνοιξη ενός άλλου ΧΩΡΟΥ της πολιτικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. "Σήμερα η πολιτική συγκέντρωση στο ξενοδοχείο «Νοβοτέλ»
    Στις 6.30 μ.μ. με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα
    Βήμα ώστε να ανοίξει μια πιο ολοκληρωμένη και πιο βαθιά συζήτηση με τους εργάτες της βιομηχανίας, όχι μόνο για τις αιτίες της κρίσης, αλλά κύρια για τη διέξοδο από αυτήν, για την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, αποτελεί η πολιτική συγκέντρωση που διοργανώνουν οι Κομματικές Οργανώσεις της Νομαρχιακής Οργάνωσης Βιομηχανίας της ΚΟΑ του ΚΚΕ, σήμερα, Τετάρτη 9 Νοέμβρη, στις 6.30 μ.μ., στο ξενοδοχείο «Νοβοτέλ» (Μ. Βόδα 4-6). Θα μιλήσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα."

    Ακυβερνησία και αδιέξοδο εσείς; Ομιλίες σε ξενοδοχεία εμείς. Αμ πως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το παραπάνω κείμενο -αν και διαφωνώ σε πολλά σημεία- είναι δείγμα μιας πρωτόγνωρης για τη σύγχρονη ελλαδική πολιτική κουλτούρα πολιτικής ειλικρίνειας και τόλμης. Με αυτήν την έννοια από αυτό το κείμενο και μόνο, μπορεί κάποιος να πει ότι ο συντάκτης του είναι ένας ηθικοπολιτικός άνδρας, έτσι όπως προσδιόριζε την έννοια ο Γκράμσι και ο Μακιαβέλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τον Τσίπρα τον άκουσα στην βουλή. Ελεγε επί λέξη πως "δεν υπάρχει κύνδινος η Ελλάδα να βγει από ΕΥΡΩ-ΕΕ"! Αρα ή θα το θεωρούσε αρνητική εξέλιξη (για το λέει "κύνδινο"), ή αγνοεί τα ελλανικά!
    Τώρα για την κριτική σου στο ΚΚΕ που δεν σαλπίζει την επανάσταση, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα Αντώνη. Η συντριπτική πλειοψηφεία του κόσμου εξακολουθεί να ελπίζει και να εύχεται την επιστροφή σε έναν καπιταλισμό της δεκαετίας του '90-'80. Οχι μόνο δεν είναι πρόθυμοι να συζητήσουν καν κάτι άλλο, αλλά και μισούν σαν άγγελο κακών ειδήσεων ό,ποιον επισημαίνει το αδύνατο αυτής της επιστροφής.
    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται το ΚΚΕ, και πιστεύω πως βάση αυτού πρέπει και να κρίνεται.
    Τα γκάλοπ που δείχνουν 95% όχι στο μνημόνιο και 85% ναι σε ΕΥΡΩ-ΕΕ είναι ενδεικτικά.
    Παρά τις διαφωνίες μου, πολύ αξιόλογο άρθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ Trash: Για τα γκάλοπ επίσης μίλησα και εξήγησα την δική μου θέση, αν μπορείς να κάνεις έναν κόπο:

    leninreloaded.blogspot.com/2011/11/blog-post_07.html

    Επίσης, θα ήθελα να ρωτήσω εσένα ή όποιον άλλο προσκείμενο στο κόμμα βούλεται αν και πώς διαφοροποείται το κόμμα με την εμφανή στάση αναμονής που κρατά από μια ανάλυση όπως αυτή, του οξύνου και συμπαθούς --πλην συριζαίου-- Τάλως:

    http://histologion-gr.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. "Η συντριπτική πλειοψηφεία του κόσμου εξακολουθεί να ελπίζει και να εύχεται την επιστροφή σε έναν καπιταλισμό της δεκαετίας του '90-'80. Οχι μόνο δεν είναι πρόθυμοι να συζητήσουν καν κάτι άλλο, αλλά και μισούν σαν άγγελο κακών ειδήσεων ό,ποιον επισημαίνει το αδύνατο αυτής της επιστροφής.
    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται το ΚΚΕ, και πιστεύω πως βάση αυτού πρέπει και να κρίνεται."

    Έχω διαφορετική αντίληψη της συγκυρίας και των δυνατοτήτων ανατροπής (και εξηγώ γιατί στο ποστ που σε παρέπεμψα ("Σημειώσεις μιας μαύρης Δευτέρας), αλλά εκτιμώ την απλή και ειλικρινή απάντηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αντώνη, το κείμενο σου, που με παραπέμπεις, σαφώς και το έχω υπόψην μου, και είναι και εξαιρετικά ενδιαφέρον (σε γλύφω :) )
    Εχουμε μία μάλλον διαφορετική ανάλυση της κατάστασης. Η δική μου εξήγηση για την "αντιφατικότητα" των επιθυμιών της ελληνικής μικροαστικής μάζας (και του πολύ μεγάλου κομματιού της εργατικής τάξης που ταυτίζεται, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, μαζί της) είναι απλή, και είναι αυτή που ανάφερα. Οι άνθρωποι, καπιταλισμό των "παχιών αγελάδων" θέλουν και όχι κάτι άλλο. Να μην σου πω κιόλας πως προτιμάνε τον σημερινό καπιταλισμό από οποιαδήποτε μορφή εξουσίας της εργατικής τάξης, την οποία και αποστρέφονται "μετά βδελυγμίας". Τα παραπάνω δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας βαθυστόχαστης ανάλυσης. Είναι τα καθημερινά βιώματα από την επαφή με τον κόσμο. Και αυτό δεν περιορίζεται μόνο στους "πρώην ΠΑΣΟΚους" ή τον απολιτίκ χυλό. Αφορούν το ίδιο ή και περισσότερο και την εκτός ΚΚΕ "αντικαπιταλιστική" (και καλά) αριστερά. Για να σου δώσω και μία εξήγηση για την συμπάθεια που προκάλεσε η δολοφονική επίθεση ενάντια στο ΠΑΜΕ την 2η μέρα της 48ωρης, εγώ νομίζω πως τελικά η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ προκαλεί πολύ περισσότερη απέχθεια σαν "προεικόνηση" των μελλοντικών εργατικών πολιτοφυλακών, από ότι τα ΜΑΤ σαν ενεργές μονάδες καταστολής υπό την αστική τάξη. Εάν σκεφτείς πως αυτό περιλαμβάνει μέχρι και ...αναρχικούς(!), μπορείς να βγάλεις κάποια συμπεράσματα.
    Για το κείμενο του συνασπισμένου που το πρόβλημα του είναι η ...έλειψη αστικής δημοκρατίας και όχι η ύπαρξη της, θα μου επιτρέψεις να μην το σχολιάσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Y.Γ.
    Μία δική μου ανάλυση εδώ:
    http://e-globbing.blogspot.com/2011/11/blog-post_08.html#comments

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @Trash: Αρχίζοντας απ' το τέλος, φυσικά και δεν χρειάζεται να σχολιάσεις το κείμενο.

    Για τα υπόλοιπα, για να το πω συνοψιστικά, για το ζήτημα της μεταβλητότητας ή όχι της μαζικής μικροαστικής συνείδησης αυτή την ώρα: εγώ να δεχτώ ότι δεν θεωρείς ότι γίνεται, αλλά τότε, με βάση την πρότασή σου ότι οι άνθρωποι σήμερα θέλουν απλά καπιταλισμό, ακόμα και καπιταλισμό όπως είναι τώρα τα πράγματα, ΓΙΑΤΙ ΖΗΤΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΕΚΛΟΓΕΣ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εκλογές ως πρόταση τακτικής. Αφενός για φάνε ένα ωραίο χαστούκι τα μικροαστικά κόμματα, αφετέρου γιατί όποιος δεν ζητά εκλογές ερμηνεύεται στη δημόσια σφαίρα ως ότι συναινεί στην παρούσα κατάσταση (βλ. μτβτκ κυβ.)
    Κατα την προσωπική μου άποψη το ΚΚΕ δεν θα εξαργυρώσει αξιοσέβαστη άυξηση στα ποσοστά του, ακριβώς γιατί είναι το μοναδικό κόμμα που δεν ευαγγελίζεται τη δεκαετία της κότας με τα χρυσά αυγά, ώντας δηλαδή το μοναδικό κόμμα που στηρίζει έξοδο από το ευρώ (επίσης και το ΕΠΑΜ, αλλά ο Καζάκης δεν έχει βήμα, δυστυχώς θα έλεγα).

    Σχετικά με τη μεταβλητότητα της μικροαστικής συνείδησης, θα έλεγα με πολύ απλοϊκά λόγια ότι όσο υπάρχει ακόμα "λίπος για κάψιμο" πολλοί άνθρωποι θα σφίγγονται γαντζωμένοι στο μικροαστικό τους όνειρο που γκρεμοτσακίζεται ελπίζοντας να πιαστούν σε κανένα κλαδί.

    Όπως έγραφε αναδημοσιευμένο άρθρο εδώ στο μπλογκ σου Αντώνη, το κίνημα απαιτεί θυσίες. Αλλά δεν νομίζω ότι πολύς κόσμος είναι διατεθειμένος να κάνει άλλες θυσίες. Έχω την εντύπωση πως αν υπάρχει ελπίδα εμφάνισης νέων ταξικά συνειδητοποιημένων ανθρώπων, θα είναι ακριβώς από τα στρώματα, όπως είπες, που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, δηλαδή των πλήρως εξαθλιωμένων.

    Ίσως λοιπόν να έχει νόημα αυτό που είπε ο Smirnoff εδώ, ότι το Κόμμα μπορεί να στρέψει την προσοχή του αντί για την κοινοβουλευτική ενίσχυση, προς την αξιοποίηση του μεσοδιαστήματος που χρειάζεται ο εξαθλιωμένος άνθρωπος ώστε να αρχίζει να ξαναχτίζει τη μικροαστική του φαντασίωση. Είναι οξύμωρο, αφού η άγρια λιτότητα φαίνεται τώρα ως ευκαιρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Φίλε AlexK,

    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Πολύ φοβάμαι ότι κάνουμε διαρκώς το ίδιο λάθος. Υποθέτουμε ότι αν η μικροαστική συνείδηση δεν ριζοσπαστικοποιηθεί σε αριστερή κατεύθυνση είναι γιατί θα γαντζωθεί σε αυτό που έχασε.

    Αλλά αυτό δεν συνεχίζεται επ' άπειρον όταν δεν υπάρχει διέξοδος. Η μη ριζοσπαστικοποίηση προς τα αριστερά είναι απλά συνώνυμη με την ριζοσπαστικοποίηση προς τα δεξιά.

    Ίσως κάποιοι να θεωρούν ότι είμαι τόσο αφελής που πιστεύω ότι είναι εφικτή η επαναστατική ανατροπή τώρα. Δεν το πιστεύω. Αυτό που πιστεύω είναι ότι η επαναστατική ανατροπή δεν πέφτει μια πρωϊα από τον ουρανό. Χρειάζεται διαρκή οργανωτικό, πολιτικό και θεωρητικό αγώνα που έχει κοινό στόχο να φτάσει εκεί. Αλλά το να το λες αυτό δεν σημαίνει ότι σε μια συγκυρία όπως η σημερινή αρκείσαι σε ομιλίες. Αυτό δεν είναι αρκετό. Και οι συνέπειες της εμφανούς ολιγωρίας θα φανούν. Ό,τι και αν λέμε περί "ανωριμότητας του κόσμου" , ο "κόσμος" περιμένει μια απτή κατεύθυνση και αυτός που δεν του τη δίνει τιμωρείται.

    Και πρώτα απ' όλα εκλογικά (αν και όταν γίνουν εκλογές).

    Ελπίζω να είμαι λάθος στις εκτιμήσεις και τοποθετήσεις μου, πραγματικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Κι ένα σχόλιο προς τους Συριζαίους αναγνώστες.

    Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο ΣΥΝ είναι υπέρ ενός "καλού" ευρώ και μιας "δημοκρατικής" ΕΕ, δεν θα έπρεπε να έχει ξεσηκωθεί όλος ο κόσμος σας μετά τις Κάννες;

    Με σχεδόν απροκάλυπτη αυταρχικότητα το δίδυμο Μερκοζί όχι μόνο άδειασε τον υπάλληλο ΓΑΠ για τις κομματικές τακτικές του, αλλά επέβαλε και το ερώτημα για το δημοψήφισμα (ευρώ η δραχμή, ενώ το αρχικό υποτίθεται ήταν για τη σύμβαση). Μιλάμε για ξεκάθαρη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας σε απάντηση της οποίας θα έπρεπε σύσσωμη η ευρωαριστερά να γυρίσει να βροντοφωνάξει ΌΧΙ, "αυτο το ευρώ δεν το θέλουμε, αυτήν την Ευρώπη δεν τη θέλουμε" και να καταδικάσει όσο πιο δυνατά γίνεται την κεφαλαιοκρατία που καθοδηγεί τις ευρωπαϊκες πολιτικές και την κοινοβουλευτική χουντάρα που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα.

    Μήπως λοιπόν αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι ο ΣΥΝ και άλλα σώματα οπως η ΔΗΜΑΡ δεν εχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι οι εποχές των παχιών ευρωαγελάδων έχουν τελειώσει και ότι ο πυρήνας του αντιπολιτευτικού τους λόγου δεν έχει πλέον κανένα τεκμήριο;

    Αυτές οι σκέψεις μου εντυπώνουν στο μυαλό την εικόνα του μικροαστού που καθρεφτίζεται στην πολιτική συμπεριφορά της κατηγορίας κομμάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Το ζήτημα είναι ποιος θα ξυπνήσει πρώτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. "Χρειάζεται διαρκή οργανωτικό, πολιτικό και θεωρητικό αγώνα που έχει κοινό στόχο να φτάσει εκεί. "

    Εννοείς εδώ για παράδειγμα τις κοινωνικές μερίδες και τα ταμεία αλληλοβοήθειας που ανέφερε ο Smirnoff; Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω την εμπειρία και την αντίληψη ώστε να υποθέσω αν αυτό θα είχε θετικό αντίκτυπο ή όχι. Νόμιζω όμως ότι υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα επικοινωνίας και απεύθυνσης.

    Όταν ο Πάγκαλος χτύπησε με το "μαζί τα φάγαμε", μια τεράστια μερίδα ανθρώπων φαίνεται να το πίστεψε και για μια μεγάλη περίοδο οι Έλληνες έβλεπαν στον καθρέφτη ένα λαμόγιο. Η διαφθορά και η λαμογιά δεν ήταν τα βαθιά αίτια της κρίσης, προφανώς, αλλά την επιδείνωσαν. Η παγίδα που έπεσε ο κόσμος να πιστέψει στην ενοχή του οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο ότι σε μεγάλο βαθμό τα μεσαία και μικρομεσαία στρώματα ήταν πράγματι ένοχα, ακόμα κι αν το έγκλημά τους αφορούσε μερικά ευρώ.
    Όταν λοιπόν τα ΜΜΕ έσπειραν τον πανικό και τον τρόμο της χρεοκοπίας, πολλοί άνθρωποι μπαλαντζάροντας από την πικρία στον κυνισμό είπαν "έχει δίκιο ο πάγκαλος".

    Με έναν παρόμοιο τρόπο οι κομμουνιστικές δυνάμεις ίσως πρέπει να φέρουν ανοιχτά το μικροαστό ενώπιον του πραγματικού εγκλήματός του και να στοχεύσουν στο πληγωμένο εγώ του. Πρέπει να γυρίσουν να του πουν στα μούτρα ότι δεν ανήκει στην τάξη που ονειρεύεται και που φαντασιωνόταν τόσα χρόνια ότι ανήκει. Ότι είναι γύφτος και ηλίθιος που τον νοιάζει να κοπεί το έξτρα επίδομα του γείτονα και δεν βλέπει τους 5-10 καρχαρίες να την κάνουν με δις δημόσιου χρήματος στο εξωτερικό. Ότι δεν ήταν απλά το πανούργο ΠΑΣΟΚ και η ραδιουργα ΝΔ που τον ξεγέλασαν, αλλά και ότι ο ίδιος ήταν απ' τους καλύτερους πελάτες τους, συνειδητά και κατ' επιλογήν.

    Δεν μπορούμε σήμερα να καλούμε το λαό και την εργατιά σε αγώνα γενικώς και αορίστως και εμμέσως πλην σαφώς να καλούμε και τα μικροαστικά στρώματα, χωρίς να θέτουμε προϋποθέσεις για την ταξική τους αφύπνιση.

    Τόσο καιρό μας δείχνουν με το δάχτυλο είτε για τις χωριστές πορείες, είτε για το σταλινίζον editorial, είτε για την ξύλινη γλώσσα, είτε για την περιφρούρηση, είτε για την αδράνεια σήμερα κλπ κλπ.

    Είναι καιρός να τους δείξουμε όμως κι εμείς με το δάχτυλο φέρνοντας τους ενώπιον των πραγματικών ευθυνών τους, που είναι η αφέλειά τους, η μεγαλομανία τους, η ευπιστία τους, η ανευθυνότητά τους και η αλαζονεία τους.
    Κι όταν είναι πλήρως εξαθλιωμένοι, απελπισμένοι και ένοχοι,εκεί το δάχτυλο να γίνει χείρα βοηθείας, που θα σημαίνει με απλότητα "εδώ ανήκεις".

    Κι έτσι, δια του Θόδωρου κατέστησα την ψυχανάλυση εργαλείο ταξικής πάλης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Εννοείς εδώ για παράδειγμα τις κοινωνικές μερίδες και τα ταμεία αλληλοβοήθειας που ανέφερε ο Smirnoff; Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω την εμπειρία και την αντίληψη ώστε να υποθέσω αν αυτό θα είχε θετικό αντίκτυπο ή όχι.

    Εννοώ την κοπιώδη διαδικασία οργανωτικής εξάπλωσης και συσπείρωσης, θεωρητικής επεξεργασίας δεδομένων και πολιτικών παρεμβάσεων στην οποία πρωτοστάτησαν οι μπολσεβίκοι από την επανάσταση του 1905 ως αυτή του 1917.

    Η δουλειά ενός Κομμουνιστικού Κόμματος δεν είναι να φέρει τον μικροαστό ενώπιον της συνείδησής του, αλλά να μεταμορφώσει την συνείδησή του, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, την αντίληψή του για τους συμμάχους και εχθρούς του, για το πρακτέο και το αδύνατο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Η μεταμόρφωση δεν συνεπάγεται τη συνειδητοποίηση του λάθους; Πώς θα αλλάξει σκέψη ο μικροαστός αν δεν πάρει χαμπάρι ότι υποκρίνεται και ότι είναι κολαούζος του αστικού καθεστώτος;
    Ίσως να μην είναι δουλειά του Κόμματος η ψυχανάλυση, αλλά σίγουρα δεν είναι δουλειά του να του αχνοχαϊδεύει τα αυτιά. Στη συσπείρωση και την οργάνωση θα ανταποκριθούν κυρίως οι ταξικά συνειδητοποιημένοι, όχι οι μικροαστοί που στην καλύτερη περίπτωση το παίζουν "θύματα" του δικομματισμού. Ναι είναι θύματα, αλλά έχουν κι ευθύνη. Δεν πρέπει κάποιος να τους τη θίξει δημόσια επιτέλους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Προσωπικά, αυτό ακριβώς έκανα, και αυτό πλήρωσα, στην κλιμάκωση της μικροαστικής αλαζονείας τον Ιούνη. Αλλά η σελίδα έχει ήδη αλλάξει, και τα πράγματα έχουν ήδη προχωρήσει στο χειρότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή