Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Alain Badiou - Χρειαζόμαστε μια λαϊκή πειθαρχία. Η σύγχρονη πολιτική και η κρίση του Αρνητικού (ΙI)

AB: Νομίζω πως είναι απαραίτητο να διαχωρίσουμε τον Μαρξισμό από τον κομμουνισμό. Δεν νομίζω πως είναι εντελώς απαραίτητο να κρατήσουμε τη λέξη "κομμουνισμός." Όμως μού αρέσει πολύ αυτή η λέξη. Μού αρέσει επειδή σηματοδοτεί την γενική ιδέα μιας κοινωνίας και ενός κόσμου όπου η αρχή της ισότητας είναι κυρίαρχη, ενός κόσμου που δεν δομείται πια από τις κλασικές κοινωνικές σχέσεις - αυτές του πλούτου, του καταμερισμού εργασίας, της γκετοποίησης, της καταδίωξης απ' το κράτος, της σεξουαλικής διαφοράς, και λοιπά. Αυτό είναι για μένα ο κομμουνισμός. Κομμουνισμός με την "γενολογική έννοια" σημαίνει απλά ότι όλοι είναι ίσοι με όλους τους άλλους μέσα στην πολλαπλότητα και ετερογένεια των κοινωνικών λειτουργιών. Εξακολουθώ να είμαι απόλυτα πεπεισμένος για την αναγκαιότητα μιας ριζικής κριτικής του καταμερισμού εργασίας. Πιστεύω ότι αυτό είναι το λογικό, αυτό είναι το δίκαιο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος που ένας οδοκαθαριστής πρέπει να διώκεται από το κράτος και να κακοπληρώνεται ενώ οι διανοούμενοι κάθονται στις βιβλιοθήκες τους, με την ησυχία τους και με τις τιμές τους - και πληρώνονται γενικά καλά. Είναι παράλογο. Αυτό που ονομάζω κομμουνισμό είναι το τέλος αυτού του παραλογισμού. Είναι η ιδέα μιας κοινωνίας που θα βρει μια αρχή ύπαρξης που θα "αφαιρείται" εξ ολοκλήρου από το ασφυκτικό βάρος των σχέσεων πλούτου και εξουσίας, και άρα, είναι ένας διαφορετικός καταμερισμός της ανθρώπινης δραστηριότητας. Με αυτή την έννοια είμαι κομμουνιστής. Και αγωνίζομαι ενάντια σε όλους όσους μού λένε πως τούτο είναι αδύνατο, πως η ανισότητα είναι η φύση των πραγμάτων και των ανθρώπων επίσης. Ο Σαρτρ λέει κάπου πως αν δεν υπήρχε αυτή η κομμουνιστική ιδέα η ανθρωπότητα δεν θα ήταν κάτι καλύτερο από γορίλες, ούτε κάτι καλύτερο από μια στρατιά μυρμήγκια.

Ο Μαρξισμός όμως είναι κάτι άλλο. Πάνω από όλα είναι ένα ζήτημα των μαρξιστικών πρακτικών οργάνωσης και απτής πολιτικής. Οι πρακτικές αυτές μας έχουν δώσει εκπληκτικά αποτελέσματα, όπως είναι το εφικτό μιας νικηφόρου λαϊκής εξέγερσης το 1917 και το εφικτό μιας εντελώς νέας οργάνωσης των εργατών και των αγροτών με την μορφή του κινεζικού λαϊκού στρατού. Αν πάρουμε όμως αυτό που ο Λένιν ονόμαζε "αλφαβήτα του κομμουνισμού", δηλαδή την ιδέα ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις, ότι οι τάξεις αντιπροσωπεύονται από κόμματα, και ότι τα κόμματα διευθύνονται από ηγέτες - ε, αυτό παραμένει μια σπουδαία ιδέα, αλλά σήμερα δεν είναι καθόλου χρήσιμη. Η οργάνωση των μαζών παραμένει το κεφαλαιώδες θέμα. Αλλά αν πάρεις τις ανοργάνωτες μάζες του καπιταλισμού ως σημείο εκκίνησης, δεν μπορείς να υποθέσεις ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις.

Ε: Υποστηρίζετε μια "πολιτική χωρίς κόμμα" και ένα νέο μοντέλο "οργάνωσης." Πώς τα διαχωρίζετε και γιατί; Και ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην πολιτική και το κράτος σήμερα;

AB: Το ζήτημα της οργάνωσης εξακολουθεί να είναι ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας, ακόμα και για αυτούς που υποστηρίζουν πως η πολιτική δεν πρέπει να είναι οργανωμένη, όπως συμβαίνει με την μεγάλη αναρχική παράδοση. Το όνομα "οργάνωση" σηματοδότησε την συλλογική διάσταση της πολιτικής δράσης. Γνωρίζουμε πως η οργάνωση μπορεί να λάβει τη μορφή "κινήματος", "κόμματος", "συνδικάτου", και τα λοιπά. Είναι μια σπουδαία παράδοση. Σήμερα όμως βρισκόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία το επί μακρόν κυρίαρχο μοντέλο του ταξικού κόμματος, του κόμματος της λενινιστικής πρωτοπορίας (και με την αισθητική έννοια του όρου επίσης), έχει κορεστεί. Έχει εξαντληθεί. Η δική μου αξιολόγηση για το λενινιστικό μοντέλο του κόμματος είναι πως ήταν ένα μοντέλο του οποίου η λειτουργία ήταν να κάνει εφικτή την νικηφόρο εξέγερση. Ο Λένιν σκεφτόταν διαρκώς για τις αιματηρές αποτυχίες των εργατικών εξεγέρσεων του 19ου αιώνα - κυρίως της Παρισινής Κομμούνας. Αυτή ήταν η πρώτη εμπειρία της δικτατορίας του προλεταριάτου, για να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα του Λένιν, και ήταν μια αιματηρή αποτυχία. Απέτυχε γιατί το κίνημα δεν είχε πειθαρχία. Ο Λένιν λοιπόν είπε πως πρέπει να υπάρξει ένας μεγάλος βαθμός συγκεντρωτισμού της εργατικής εξουσίας σε ένα κόμμα, το οποίο θα μπορούσε να ηγηθεί και να οργανώσει την τάξη. Και απέδειξε ο Λένιν, για το ζήτημα τουλάχιστον της οργάνωσης, πως η ιδέα του ήταν καλή. Η επανάσταση του 1917 ήταν η πρώτη νικηφόρα εξέγερση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για αυτό και έχει τόσο τεράστια ιστορική σημασία - είχε γίνει ένα βήμα. Μετά τις πολλές εργατικές εξεγέρσεις του προηγούμενου αιώνα, το λενινιστικό μοντέλο έκανε τελικά εφικτή μια νικηφόρα επανάσταση.

Όμως αυτό το μοντέλο δεν πρόσφερε κάτι περισσότερο. Σε ό,τι αφορά το ερώτημα του κράτους και της εξουσίας, της διάρκειας της εξουσίας του κράτους, το μοντέλο του κομματικού κράτους έδειξε στο τέλος σοβαρούς περιορισμούς, είτε με τη μορφή αυτού που οι Τροτσκιστές απεκάλεσαν τάση γραφειοκρατικοποίησης, είτε με αυτή που οι αναρχικοί ταυτοποίησαν ως κρατική τρομοκρατία, είτε με αυτή που οι Μαοϊστές είδαν ως ρεβιζιονισμό. Τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία εδώ. Είναι ξεκάθαρο πως το κομματικό κράτος απέτυχε. Από την οπτική γωνία της κατάληψης εξουσίας, το κόμμα ήταν νικηφόρο. Αλλά όχι από την οπτική γωνία της άσκησης εξουσίας. Είμαστε λοιπόν σε μια φάση που είναι ή που πρέπει να βρεθεί πέρα από το ζήτημα του κόμματος ως μοντέλου οργάνωσης. Το μοντέλο αυτό έλυσε τα προβλήματα του 19ου αιώνα, αλλά εμείς πρέπει να λύσουμε αυτά του 20ου.

Η μορφή της οργάνωσης σήμερα θα πρέπει, κατά τη δική μου άποψη, να αρθρώνεται λιγότερο άμεσα με το ζήτημα τού κράτους και της εξουσίας. Το μοντέλο του συγκεντρωτικού κόμματος έκανε εφικτό ένα νέο μοντέλο εξουσίας που δεν ήταν άλλο από την εξουσία του ίδιου του κόμματος. Σήμερα βρισκόμαστε σ' αυτό που ονομάζω "απόσταση απ' το κράτος." Αυτό συμβαίνει πρώτα από όλα επειδή το ζήτημα της εξουσίας δεν είναι πλέον "άμεσο": πουθενά δεν φαίνεται εφικτή η κατάληψη της εξουσίας με την εξεγερσιακή έννοια σήμερα. Θα πρέπει να αναζητήσουμε μια νέα μορφή. Εγώ και οι σύντροφοί μου στο "L'organisation politique" την αποκαλούμε "πολιτική χωρίς κόμμα." Πρόκειται για έναν εντελώς περιγραφικό, αρνητικό χαρακτηρισμό της κατάστασης. Σημαίνει απλά ότι δεν θέλουμε να μπούμε σε μια μορφή οργάνωσης που να συναρθρώνεται εντελώς με το κράτος. Τόσο η εξεγερσιακή μορφή του κόμματος όσο και η σημερινή εκλεκτορική μορφή είναι αρθρώσεις της κρατικής εξουσίας. Και στις δύο περιπτώσεις, το κόμμα υποτάσσεται στο ζήτημα της εξουσίας και του κράτους. Νομίζω πως πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με αυτή την υποταγή και, τελικά, να εμπλακούμε με την πολιτική οργάνωση (με όποια μορφή αυτή μπορεί να πάρει), με πολιτικές διαδικασίες που είναι ανεξάρτητες από --που "αφαιρούνται" από-- την κρατική εξουσία. Σε αντίθεση με την εξεγερσιακή μορφή του κόμματος, αυτή η πολιτική της υφαίρεσης δεν είναι πια άμεσα καταστροφική, ανταγωνιστική και στρατιωτικοποιημένη.

Νομίζω πως το λενινιστικό κόμμα ήταν κατά βάθος ένα στρατιωτικό μοντέλο. Και είχε καλούς λόγους να είναι. Δεν το κριτικάρω. Ο Λένιν είχε εμμονή με ένα ερώτημα: πώς κερδίζεις τον πόλεμο; Το ζήτημα λοιπόν της πειθαρχίας είναι κεφαλαιώδες, όπως είναι και για τον στρατό. Δεν μπορείς να νικήσεις στον πόλεμο αν ο κόσμος κάνει ό,τι θέλει, αν δεν υπάρχει ενότητα, και λοιπά. Το πρόβλημα για την χειραφετητική πολιτική σήμερα όμως είναι να επινοήσει ένα μη στρατιωτικό μοντέλο πειθαρχίας. Χρειαζόμαστε μια λαϊκή πειθαρχία. Θα έλεγα ακόμα, όπως έχω πει πολλές φορές, ότι "αυτοί που δεν έχουν τίποτα έχουν μόνο την πειθαρχία τους." Οι φτωχοί, αυτοί που δεν έχουν οικονομικά ή στρατιωτικά μέσα, αυτοί που δεν έχουν εξουσία - το μόνο πράγμα που έχουν είναι η πειθαρχία τους, η ικανότητά τους να δράσουν ενωμένα. Η πειθαρχία αυτή είναι ήδη μια μορφή οργάνωσης. Το ερώτημα είναι αν κάθε πειθαρχία πρέπει να αναχθεί τελικά σε ένα στρατιωτικό μοντέλο, στο μοντέλο που κυριάρχησε στο πρώτο κομμάτι του εικοστού αιώνα. Πώς μπορούμε να βρούμε, να επινοήσουμε, να ασκήσουμε, ή να πειραματιστούμε με μια μη στρατιωτική πειθαρχία σήμερα, στην εποχή, στο κάτω-κάτω, του πειραματισμού;

10 σχόλια:

  1. '' Αλλά αν πάρεις τις ανοργάνωτες μάζες του καπιταλισμού ως σημείο εκκίνησης, δεν μπορείς να υποθέσεις ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις''.

    Αν διαβάζω σωστά, για τον Μπαντιού τάξη υπάρχει μόνο αν έχει διαμορφωθεί οργανωτικά. Τελικά, δίχως την αναγνώριση από μέρος της τάξης του εαυτού της και του Άλλου της, υπάρχει τάξη? Η τάξη καθεαυτή, έχω αναρωτηθεί, με την εγελιανή χροιά του όρου, δεν σημαίνει ότι η τάξη υπάρχει ως αντικειμενική δυνατότητα, αλλά όχι ως πραγματικότητα? Αν πούμε ότι η τάξη είναι ''δυναμική'', όπως έχεις γράψει αλλού, δεν παίρνουμε αποστάσεις από τον Μπαντιού? Και τέλος, είναι της ίδιας δυσκολίας ο ''αντικειμενικός'' προσδιορισμός της άρχουσας τάξης (και η αναγνώριση του εαυτού της), με την της υποτελούς? Είναι για τον Μπαντιού η πλευρά του κεφαλαίου ''ανοργάνωτη μάζα του καπιταλισμού'', εξίσου με την υποτελή τάξη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προς αποφυγή συγχύσεων και παρεξηγήσεων, το κείμενο μεταφράζεται για να αποτελέσει βάση για μια συνολική κριτική που θέλω να κάνω στις πολιτικές προτάσεις και ιδέες του Μπαντιού, από λενινιστική σκοπιά.

    Νομίζω ότι είμαι πια σε θέση, μετά από αρκετά χρόνια να δω πιο ξεκάθαρα τα όρια και τα προβλήματα της σκέψης του Μπαντιού από την σκοπιά των ζητημάτων που τίθενται σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα αποτελέσματα, στο μεταξύ, της δεύτερης δημοσκόπησης (και πάλι ευχαριστώ όλους όσους έλαβαν μέρος):

    Θεωρείτε ότι η τωρινή συγκυβέρνηση:

    1. Είναι ένα προοδευτικό βήμα σε σχέση με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου
    2 (1%)

    2. Είναι ένα αντιδραστικό βήμα σε σχέση με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου
    130 (65%)

    3. Είναι το ίδιο πράγμα με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου
    57 (28%)

    4. Είναι πολύ νωρίς να κριθεί
    8 (4%)

    Εντυπωσιακή η διαφορά από τις δημοσκοπήσεις που κυκλοφόρησαν στον Τύπο, αν και φυσικά το αναγνωστικό κοινό εδώ εικάζω πως έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό διαφορετική ιδεολογική σύνθεση από τον "μέσο όρο."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η τοποθέτηση του Μπαντιού εδώ είναι προβληματική σε πολλά σε σημεία. Κατά πρώτον, είναι ένας εξαιρετικά απλός αναγωγισμός να αποδίδεται η αποτυχία της ρωσικής επανάστασης στο λενινιστικό μοντέλο κόμματος. Εξαφανίζει για παράδειγμα τις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετώπισε η επανάσταση, την ιμπεριαλιστική επέμβαση, τον εμφύλιο πόλεμο, την οικονομική και πολιτική απομόνωση που σε συνδυασμό με την πολιτισμική και οικονομική καθυστέρηση της Σοβιετικής Ένωσης, διαμόρφωσαν ασφυκτικές συνθήκες για το εργατικό κράτος. Επίσης δεν εξηγεί γιατί εξομοιώνει τη λενινιστική μορφή οργάνωσης με το (μονο)κομματικό κράτος. Τέλος η περιγραφή του κόμματος του Λένιν ως ένα υψηλά συγκεντρωτικό και πειθαρχημένο κομματικό στρατό, αγνοεί την ιστορία των μπολσεβίκων και την πραγματικότητα της οργάνωσης. Μέχρι το 1920 – 21 οι μπολσεβίκοι μόνο πειθαρχημένο στρατό δεν θύμιζαν. Η συγχώνευση του κόμματος με το κράτος δημιούργησε προοδευτικά όλα αυτά τα προβλήματα που ο Μπαντιού επισημαίνει, είναι όμως εντελώς αυθαίρετη η άποψη που βλέπει αυτή την εξέλιξη εγγεγραμμένη στο κομματικό (λενινιστικό) μοντέλο οργάνωσης.

    Από εκεί και πέρα πως είναι δυνατόν να αναγνωρίζει τη σημασία του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας αλλά σήμερα “ δεν μπορείς να υποθέσεις ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις “, που έγκειται τότε η σημασία αυτού του καταμερισμού; δεν βάζει συγκεκριμένα όρια στις μορφές και το περιεχόμενο μίας χειραφετητικής πολιτικής δράσης και δεν προσδιορίζει ανάλογες στρατηγικές;

    Τέλος, μπορεί κανείς να δεχτεί ή να απορρίψει τη θέση του Μπαντιού πως σήμερα πουθενά δεν τίθεται το ζήτημα της εξουσίας με όρους εξεγερσιακούς, πόσο όμως μπορεί να σταθεί και στις μέρες μας, μία χειραφετητική πολιτική που να μην λαμβάνει υπόψιν της το ζήτημα της αστικής κρατικής εξουσίας σε ένα πλαίσιο αναγκαστικής αντίθεσης – συνύπαρξης με αυτή και να μη διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για το τσάκισμα της στο μέλλον;

    Πολύ φοβάμαι πως η πολιτική πρόταση του Μπαντιού απευθύνεται περισσότερο σε απομεινάρια του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος ή τώρα του Occupy Wall Street που επιδίδονται στη διαμόρφωση μετα – αναρχικών παραδειγμάτων πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, έχοντας συνειδητά ή ασυνείδητα, αποδεχτεί την παντοδυναμία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη η “κομμουνιστική του υπόθεση” παραμένει εντελώς ιδεαλιστική και μη προωθητικά ουτοπική...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Η τοποθέτηση του Μπαντιού εδώ είναι προβληματική σε πολλά σε σημεία. Κατά πρώτον, είναι ένας εξαιρετικά απλός αναγωγισμός να αποδίδεται η αποτυχία της ρωσικής επανάστασης στο λενινιστικό μοντέλο κόμματος. Εξαφανίζει για παράδειγμα τις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετώπισε η επανάσταση, την ιμπεριαλιστική επέμβαση, τον εμφύλιο πόλεμο, την οικονομική και πολιτική απομόνωση που σε συνδυασμό με την πολιτισμική και οικονομική καθυστέρηση της Σοβιετικής Ένωσης, διαμόρφωσαν ασφυκτικές συνθήκες για το εργατικό κράτος. Επίσης δεν εξηγεί γιατί εξομοιώνει τη λενινιστική μορφή οργάνωσης με το (μονο)κομματικό κράτος. Τέλος η περιγραφή του κόμματος του Λένιν ως ένα υψηλά συγκεντρωτικό και πειθαρχημένο κομματικό στρατό, αγνοεί την ιστορία των μπολσεβίκων και την πραγματικότητα της οργάνωσης. Μέχρι το 1920 – 21 οι μπολσεβίκοι μόνο πειθαρχημένο στρατό δεν θύμιζαν. Η συγχώνευση του κόμματος με το κράτος δημιούργησε προοδευτικά όλα αυτά τα προβλήματα που ο Μπαντιού επισημαίνει, είναι όμως εντελώς αυθαίρετη η άποψη που βλέπει αυτή την εξέλιξη εγγεγραμμένη στο κομματικό (λενινιστικό) μοντέλο οργάνωσης."

    Συμφωνώ σε όλα.

    "Από εκεί και πέρα πως είναι δυνατόν να αναγνωρίζει τη σημασία του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας αλλά σήμερα “ δεν μπορείς να υποθέσεις ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις “, που έγκειται τότε η σημασία αυτού του καταμερισμού; δεν βάζει συγκεκριμένα όρια στις μορφές και το περιεχόμενο μίας χειραφετητικής πολιτικής δράσης και δεν προσδιορίζει ανάλογες στρατηγικές;"

    Επίσης.

    "Τέλος, μπορεί κανείς να δεχτεί ή να απορρίψει τη θέση του Μπαντιού πως σήμερα πουθενά δεν τίθεται το ζήτημα της εξουσίας με όρους εξεγερσιακούς, πόσο όμως μπορεί να σταθεί και στις μέρες μας, μία χειραφετητική πολιτική που να μην λαμβάνει υπόψιν της το ζήτημα της αστικής κρατικής εξουσίας σε ένα πλαίσιο αναγκαστικής αντίθεσης – συνύπαρξης με αυτή και να μη διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για το τσάκισμα της στο μέλλον;"

    Επίσης.

    "Πολύ φοβάμαι πως η πολιτική πρόταση του Μπαντιού απευθύνεται περισσότερο σε απομεινάρια του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος ή τώρα του Occupy Wall Street που επιδίδονται στη διαμόρφωση μετα – αναρχικών παραδειγμάτων πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, έχοντας συνειδητά ή ασυνείδητα, αποδεχτεί την παντοδυναμία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη η “κομμουνιστική του υπόθεση” παραμένει εντελώς ιδεαλιστική και μη προωθητικά ουτοπική..."

    Το ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ είναι ότι ενώ θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει κάτι τέτοιο, ο Μπαντιού πουθενά --από όσο ξέρω-- δεν ενεπλάκη με αυτά τα κινήματα τύπου OWS και τηρεί σιγήν ιχθύος για το θέμα. Η μοναδική του εμπλοκή ήταν με όσα έγιναν στην Τυνησία και εκεί ήταν πολύ προσεκτικός. Σε αντίθεση με τον τζόκερμαν Ζίζεκ που χάθηκε μέσα στον αχταρμά.

    Σε αυτό που σκοπεύω να γράψω λοιπόν, θέλω να ξεκινήσω από αυτό ακριβώς. Γιατί ο Μπαντιού ΔΕΝ επιδοκίμασε την μορφή "πολιτικής χωρίς το κόμμα" την οποία επιδοκίμασαν τόσοι και τόσοι στην σημερινή αριστερά, παρά το γεγονός ότι αυτή ΦΑΙΝΕΤΑΙ να ακολουθεί από τις θέσεις του;

    Δεν θα είναι εύκολο να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση χωρίς να καταπιαστούμε με το τι λέει ανάμεσα απ' τις γραμμές το πιο πάνω μεταφρασθέν και το ποια ήταν η στρατηγική σημασία της πρόταξης μιας κομμουνιστικής ιδέας -- αλλά και ποια είναι τα όριά της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το ζουμί για μένα είναι: επειδή ο Μπαντιού κάνει ορισμένα βασικά λάθη σε ό,τι αφορά τη σοβιετική εμπειρία και συνεχίζει να τα κάνει, καταλήγει να θέτει ένα λανθασμένο πρόταγμα για το παρόν. Το πρόταγμα του παρόντος ΔΕΝ είναι να απαντήσουμε στους περιορισμούς του Λένιν όπως απάντησε ο Λένιν στους περιορισμούς της Κομμούνας.

    Διότι είναι εντελώς λάθος να θεωρείς ότι αν ο Λένιν απάντησε στην ΑΠΟΤΥΧΙΑ της Κομμούνας εμείς βρισκόμαστε σήμερα στο σημείο να πρέπει να εκκινήσουμε από την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του κομματικού κράτους που ήρθε σαν κομμάτι της λύσης Λένιν.

    Διότι σήμερα δεν είμαστε μετά τον Λένιν. Είμαστε, στην πραγματικότητα ΠΡΙΝ την Κομμούνα, ΠΡΙΝ από μια έστω αποτυχημένη λαϊκή εξέγερση.

    Και συνεπώς το ζήτημα κινήματος και κόμματος δεν μπορεί να τεθεί στην βάση που το θέτει ο Μπαντιού (κίνημα χωρίς κόμμα), και αυτό ακριβώς αποδείχτηκε από τις περιστάσεις στις οποίες είχε ο ίδιος το ένστικτο πολιτικά να κατανοήσει ότι κρύβουν μεγάλες παγίδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και μια σημείωση περί Λένιν και "στρατιωτικοποίησης":

    Έχει ξεχάσει ο Μπαντιού πως ο πυρήνας της σύγκρουσης Λένιν με την Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία είναι η παράδοση της δεύτερης στον μιλιταρισμό; Έχει ξεχάσει ότι το πυρηνικό σύνθημα του Λένιν όταν επέστρεψε στη Ρωσία από την Φινλανδία ήταν "ειρήνη" και ότι η στρατηγική του ονομάστηκε στρατηγική της "επαναστατικής ηττοπάθειας"; Έχει ξεχάσει ότι κάποιος ΕΣΤΕΙΛΕ σε σφραγισμένο βαγόνι τον Λένιν στην Ρωσία και ότι αυτός ο κάποιος που τού επέτρεψε την επιστροφή σώου μέσα απ' το μέτωπο ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΡΩΣΟΙ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πιστεύω πως υπάρχει μία ανεπίλυτη αντίφαση στην πολιτική σκέψη του Μπαντιού. Από τη μία η πολιτική του πρόταση (ταύτιση της κομματικής μορφής οργάνωσης με το κράτος και πολιτική που θα απομακρύνεται από οποιαδήποτε μορφή κρατικής εξουσίας) προσιδιάζει περισσότερο στα σύγχρονα μετα αναρχικά κινήματα. Από την άλλη, η επιμονή του στη διατήρηση του “ονόματος” κομμουνισμός, που είναι εν πολλοίς ανάθεμα στους παραπάνω πολιτικού χώρους, διαμορφώνει και συντηρεί μία απόσταση του Μπαντιού με αυτούς, συνδέοντας τον ταυτόχρονα, με την ιστορική παράδοση του κομμουνιστικού εργατικού κινήματος, ακόμα και αν απορρίπτει τις πολιτικές και κρατικές μορφές με στις οποίες αυτή ενσαρκώθηκε.

    Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η επιμονή του να αναφέρεται σε κομμουνιστικά συμβάντα όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση και η Πολιτιστική Επανάσταση. Αυτή η αντίφαση ίσως και να εξηγεί εν μέρει την άρνηση του Μπαντιού να εμπλακεί με κινήματα τύπου OWS που υλοποιούν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική του πρόταση. Τότε θα έπρεπε να εξηγήσει στα συγκεκριμένα ακροατήρια γιατί επιμένει στη στρατηγική υπόθεση του κομμουνισμού με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να καταφύγει σε αερολογίες τύπου Ζίζεκ που εκκενώνουν πλήρως της έννοια από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο. Τέλος πιστεύω πως αντιλαμβάνεται τη δομική αδυναμία τέτοιων κινημάτων να συνδεθούν οργανικά με τη στρατηγική του υπόθεση. Αυτό όμως θέτει το ζήτημα της εσωτερικής αντίφασης από την οποία ξεκίνησα, κατά πόσο δηλαδή η πολιτική του πρόταση συνδέεται οργανικά ή όχι με τη στρατηγική του υπόθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Αντώνης

    "Διότι είναι εντελώς λάθος να θεωρείς ότι αν ο Λένιν απάντησε στην ΑΠΟΤΥΧΙΑ της Κομμούνας εμείς βρισκόμαστε σήμερα στο σημείο να πρέπει να εκκινήσουμε από την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του κομματικού κράτους που ήρθε σαν κομμάτι της λύσης Λένιν.

    Διότι σήμερα δεν είμαστε μετά τον Λένιν. Είμαστε, στην πραγματικότητα ΠΡΙΝ την Κομμούνα, ΠΡΙΝ από μια έστω αποτυχημένη λαϊκή εξέγερση. "

    συμφωνώ
    η άποψη μου είναι πως αν θέλαμε να βρούμε μία ιστορική περίοδο του εργατικού κινήματος με τις περισσότερες αναλογίες με το σήμερα, αυτή θα ήταν η περίοδος μετά το 1848, της αποδιάρθρωση του κινήματος και της αριστεράς της οργανωτικής διάλυσης και του πολιτικού και ιδεολογικού εκφυλισμού της πρωτοπορίας. Μόνο που σήμερα όλα αυτά δεν είναι αποτελέσματα μίας απότομης ήττας ενός επαναστατικού κύματος, αλλά μία μακρόσυρτη (τριών δεκαετιών) διαδικασία πισωγυρίσματος και υποχώρησης σε όλα τα μέτωπα. Το ιδιαίτερο είναι πως το μακρόχρονο της τωρινής αντεπαναστατικής διαδικασίας επέτρεψε τη διατήρηση ορισμένων μορφών που αντανακλούσαν παλιότερους καλύτερους συσχετισμούς για το κίνημα και την αριστερά, αφαιρώντας όμως το οποιοδήποτε περιεχόμενο. Αυτές οι μορφές σήμερα τείνουν να λειτουργούν ανασταλτικά στις προσπαθείς αναγέννησης του χειραφετητικού προτάγματος εκ νέου. Αν πιστεύεις πως ήδη έχεις κάτι δεν χρειάζεται να το επανεφεύρεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πιστεύω πως υπάρχει μία ανεπίλυτη αντίφαση στην πολιτική σκέψη του Μπαντιού.

    Ναι, υπάρχει μια ανεπίλυτη αντίφαση στην σκέψη του σε ό,τι αφορά την πρακτική πολιτική, και αυτή η αντίφαση οφείλεται στις τρομακτικές πιέσεις της μη παράδοσης στην αντικομμουνιστική "μεταστροφή" χωρίς ταυτόχρονη παράδοση στην σοβιετική ορθοδοξία.

    Τον καταλαβαίνω απόλυτα και θεωρώ ότι έκανε ό,τι μπορούσε για να σταθεί με αξιοπρέπεια σε ένα τρομερά δεινό ιδεολογικό περιβάλλον. Τον σέβομαι απεριόριστα για αυτό.

    Όμως ήρθε η ώρα να πάμε ένα βήμα πιο πέρα από ότι μπόρεσε ο ίδιος ως τώρα να πάει στο πρακτικό επίπεδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή