Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Κοκτέιλ Μολότωφ # 86

Ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερο ταμπού για τη σημερινή αριστερά απ' το ταμπού απέναντι στο μίσος, κι ας έγραφε ο Μπένγιαμιν, άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας σε ό,τι αφορά τον δογματικό φανατισμό, ότι οι σοσιαλδημοκράτες έκαναν τεράστιο κακό στην εργατική τάξη κολακεύοντάς την αρκετά ώστε να ξεχάσει το "μίσος" της και μαζί "το πνεύμα θυσίας" της (θέση XII, Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας). Ο σημερινός αριστερός είναι ένα ευνουχισμένο υποχείριο του "διαλόγου", του "διαλόγου" που πρέπει να γίνεται ακόμα και αν την ίδια στιγμή άνθρωποι πεθαίνουν απ' το κρύο, γιατί, λέει, αυτό είναι ο πολιτικός πολιτισμός. Αυτό σημαίνει στην πράξη η αριστερή "αγάπη" σήμερα: μειλίχια ανοχή στην ισοπέδωση των ανθρώπων για χάρη του "διαλόγου" με τον ισοπεδωτή. 

Ο Μπένγιαμιν όμως ήξερε πάρα πολύ καλά τι έλεγε όταν συνέδεε το ζητούμενο της αγωνιστικής πειθαρχίας της εργατικής τάξης με το μίσος. Γιατί δεν είναι αρκετό να ακολουθήσουμε τον Μπαντιού στην ρήση ότι "αυτός που δεν έχει τίποτα έχει μόνο την πειθαρχία του." Για να έχει έστω αυτή την πειθαρχία πρέπει πρώτα να έχει κάτι που να την στηρίζει. Και αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε βέβαια η αγοραία φιλοδοξία που επιτρέπει την αυτοπειθάρχηση του αστού, ούτε όμως κι η αγάπη του για τον κόσμο που τον περιβάλλει, τον κόσμο που τον σπρώχνει στην ανυπαρξία. Αυτός που δεν έχει τίποτα μπορεί να έχει πειθαρχία μόνο αν έχει πρώτα μίσος, μίσος το οποίο τιθασεύει, οργανώνει, οξύνει και επιτείνει με ψυχρότητα ίση με αυτή του ανθρώπου που κοιτάζει την πείνα και την εγκατάλειψη σαν στατιστικό, σαν μια ατυχή επιπλοκή των αγορών, σαν μια παροδική ανωμαλία στην σύγκλιση δεικτών. Γιατί και αυτός ο άνθρωπος, ο πλούσιος άνθρωπος, ή ο άνθρωπος που γλείφει με κάθε κόστος τους πλούσιους ανθρώπους, ή ο άνθρωπος που ναι μεν καταλαβαίνει αλλά δεν θέλει να αλλάξει ποτέ τίποτα, έχουν μίσος. Μισούν τον φτωχό στον ίδιο ακριβώς βαθμό που αγαπούν το κέρδος και το χρήμα· και η πείνα που νομιμοποιούν σε βάρος του είναι η σφραγίδα αυτού του συνάμα ανομολόγητου και ανθρωποκτονικού μίσους.

Για αυτό και ανερυθρίαστα ομολογώ πως το αναρχικό σύνθημα "μίσος ταξικό" μού φαίνεται εξόχως αρμόζον για την πάστα ανθρώπου που πρέπει να είναι ο κομμουνιστής. Το ταξικό μίσος είναι αυτό που γίνεται εφικτό απ' τη συνείδηση του ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε τάξεις. Και συνεπώς είναι μίσος που απορρέει τόσο από την ταξική οργάνωση όσο κι απ' την εχθρότητα ενάντια σ' αυτή την οργάνωση. Πώς μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο αν δεν μισήσεις με όλο σου το είναι τις τάξεις, τον ταξικό διαχωρισμό, την ταξική διαίρεση που δημιουργεί το αμοιβαίο ταξικό μίσος; Πώς γίνεται να αγαπάς τον άνθρωπο χωρίς να σε ζεσταίνει αυτό το διπλό μίσος: το μίσος εκ μέρους των πρώην ανθρώπων που λέγονται προλετάριοι, το μίσος για ό,τι δημιουργεί την εξουσία που παράγει πρώην ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε άλλο στα χέρια τους απ' το μίσος τους; 

17 σχόλια:

  1. Για το μισος που θα με ζεσταινει απο δω και περα, σαν καλοριφερ

    http://celinathens.blogspot.com/2011/11/even-rain-bechtel.html

    Δε χρειαζεται να δηλωσω Αντωνη, τη συμφωνια μου με αυτο που εγραψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το είχα δει celin, και πρέπει να ομολογήσω ότι υπάρχει ένα κρυφό tribute σε σένα στο παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε ευχαριστω. Δε θελω να πω τιποτα αλλο γιατι οση αξιοπρεπεια μου εχει περισσεψει δε με αφηνει να ακουστω ακομα πιο μελο, αλλα αυτο που βιωνω αυτες τις μερες, ακομα δε μπορω να το πιστεψω. Δε μπορω να πιστεψω οτι δεν εχω θερμανση και παγωνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι θέμα ψυχολογικού perception αυτό που νιώθεις, όπως λέει και ο διαπρεπής οικονομολόγος zoutiri στο buzz. Όλα πάνε καλά και η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ καλύτερα.

    Μα το Θεό, τέτοια διάβαζα πριν το γράψω το παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγώ το βρίσκω εκπαιδευτικό να τα διαβάζω. Είναι πολύ ωραίο αντίδοτο στα "αισθάνομαι" της μεταμοντέρνας αριστεράς:

    http://buzz.reality-tape.com/story.php?title=Greece-Spins-Out-Control-%7C-Nation
    http://buzz.reality-tape.com/story.php?title=Πολιτικοί-και-«τεχνοκράτες»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γενικά συμφωνώ με την προσέγγισή σου Αντώνη. Κάνω όμως τις εξής διευκρινήσεις:

    1) Το ταξικό μίσος είναι πιο χρήσιμο να απευθύνεται στην τάξη των καπιταλιστών *συνολικά* και όχι *μονο* σε κάποιον ξεχωριστά παρμένο καπιταλιστή.

    2) Χρειάζεται προσοχή να μην γλυστρήσει κάποιος σε λογικές περιφρόνησης και απαξίωσης των εργαζόμενων ανθρώπων. Αυτό που λέω μπορεί να ακούγεται άσχετο, όμως νομίζω δεν είναι: κάποιος που έχει καταλάβει 5 πράγματα περισσότερα από την πλειοψηφία, είναι εύκολο να πέσει σε μια, τελικά, ελιτίστικη περιφρόνηση όλων όσων δεν έχουν κάνει τα αντίστοιχα βήματα στη συνείδησή τους -χωρίς να εννοώ με αυτό ότι πρέπει να υποτάσσεται σε καθυστερημένες και λαθεμένες αντιλήψεις που μπορεί να έχουν οι μάζες. Το πρώτο λάθος το κάνουν κυρίως οι αναρχικοί, και, σε ένα βαθμό, το ΚΚΕ. Το δευτερο λάθος γίνεται κυρίως από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλ. στάση τους στο "κίνημα των πλατειών").

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Ανανεωτικός:

    1. Για μένα το σημαντικό με το μίσος είναι να μην αναλώνεται σε ξεσπάσματα αλλά να μεταφράζεται σε οργανωτική δυναμική. Εφόσον συμβαίνει αυτό, λίγη σημασία έχει το δίλημμα που αναφέρεις, μιας και η οργάνωση είναι συλλογική και αφορά συλλογικούς αντιπάλους έτσι κι αλλιώς.

    2. Όλοι μας πρέπει διαρκώς να αγωνιζόμαστε κατά των στοιχείων μέσα μας που ενθαρρύνουν τον στείρο ατομικισμό, και αυτά είναι πολλά. Θεωρώ ότι η κριτική αφορά τους πάντες, όχι όμως ισομερώς και με συμψηφισμούς. Όλοι έχουμε κάνει λάθη, αλλά κάποια λάθη είναι βαρύτερα από άλλα και αναστρέφονται πιο δύσκολα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Παρεμπιπτόντως, χρειαζόμαστε μια καλή ανάλυση για την Αίγυπτο σήμερα. Προτάσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συμφωνώ απόλυτα και με τα 2 σημεία που παραθέτεις στην απάντησή σου στο προηγούμενο ποστ μου, Αντώνη. Και πρόκειται για σημεία πολύ μεγάλης σημασίας στην τρέχουσα συγκυρία (και όχι μόνο, βέβαια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πώς αποδίδουμε το "sublimation" στα ελληνικά, γνωρίζετε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πώς αποδίδουμε το "sublimation" στα ελληνικά, γνωρίζετε;

    νομίζω πως είναι "μετουσίωση"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Νομίζω «μετουσίωση», αν εκφέρεται σε ψυχαναλυτικό συμφραζόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Παρόλο που δεν είμαι πια εκεί (στην Αίγυπτο), θέλω να πώ τα παρακάτω:

    Σε μερικές μέρες έρχονται οι εκλογές, που απ ότι φαίνεται θα είναι μια ακόμα φάρσα. Ένα από τα περιστατικά παρατυπιών που έχουν παρατηρηθεί είναι η δύσκολη έως αδύνατη εγγραφή των μεταναστών αιγυπτίων (π.χ. από ευρώπη) στους εκλογικούς καταλόγους (με εξαίρεση αυτών που βρίσκονται στην σ.αραβία..).

    Ο στρατός τα έχει κάνει πλακάκια (ή έστω παζαρεύει την εξουσία) με την μ.αδερφότητα και το κόμμα που αυτή έχει ιδρύσει μαζί με άλλους ως συνασπισμό εξουσίας.

    Σήμερα βλέπουμε το αίμα να κυλάει με 800+ τραυματίες και 1 νεκρό ως τώρα και η αιγυπτιακή αστυνομία πέρνει την "ρεβάνς" της.

    Η θα πάρει ξανά "μπρος" η αιγυπτιακή επανάσταση η θα τους μακελέψουν αυτές τις μέρες μέχρι τις εκλογές. Πιθανότερο θεωρώ το δεύτερο πλέον με δεδομένη την μικρότερη συμμετοχή (παρά την μαχητικότητα και την αυταπάρνηση) και την απάθεια/φόβο μεγάλου τμήματος του πληθυσμού.

    Οι εκλογές θα γίνουν με τους όρους του καθεστώτως και θα δώσουν τον νικητή που έχει προαποφασίσει το καθεστώς.

    Κανονική ταφόπλακα. Ελπίζω να διαψευστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Smirnoff, rakis, Zmithereen: μπράβο, ναι, μετουσίωση.

    Η οργάνωση, ήθελα να πω, είναι για την εργατική τάξη η μετουσίωση του ταξικού μίσους. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι παίρνει κανείς σοβαρά το τι σημαίνει "μετουσίωση" στον Φρόιντ. Δεν είναι απλά η "εξιδανίκευση" βέβαια, ούτε απλά η "εκλέπτυνση". Η μετουσίωση είναι μετασχηματιστική εργασία.

    @ Κώστας Α. Ευχαριστώ για το update, αν πετύχεις καμιά καλή ανάλυση, πες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Έτυχε ακριβώς το ίδιο να συζητούμε και στο λινκ μου, με αφορμή τον Ζίζεκ το φτάσαμε στην οργάνωση της τάξης. Αν μπορούμε να κερδίσουμε κάτι απ'όλα αυτά βλ. σχόλια εδώ:

    http://rakis1.wordpress.com/2011/11/18/%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B6/#comments

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αν θέλουμε να προχωρήσουμε την ψυχαναλυτική αναλογία λίγο περισσότερο, θα έλεγα ότι ένα άλλο σύνθημα που θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε, επίσης αγαπητό στον ΑΑ χώρο, είναι το «Μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια». Με μια διαλεκτική επ-ανα-στροφή βέβαια. Και αυτό γιατί η κατάσταση του (όποιου) κινήματος σε μαζικό, οργανωτικό επίπεδο δεν δεν θυμίζει το παιδί που βρίσκεται στην αφετηρία της διαδικασίας μετουσιώσεων αλλά τον υπερήλικα ο οποίος είναι βεβαρυμένος με πολλαπλά και πυκνά στρώματα μετουσιώσεων, παραζαλισμένος και χαμένος μέσα στις δαιδαλώδεις διαδρόμές τους, σε βαθμό που να έχει χάσει από το οπτικό πεδίο του την αρχική «ουσία» η οποία υφίσταται τους μετασχηματισμούς. Μια επιστροφή στα παιδικά χρόνια επιβάλλεται. Χωρίς όμως νοσταλγικές διαθέσεις. Χρειάζεται να γίνουμε υπέργηρα βρέφη. Με δόντια. Reloading...

    ΑπάντησηΔιαγραφή