Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Κοκτέιλ Μολότωφ # 79

Να εμφανιζότανε, λέει, ένας, κατά τις 11 Ιουνίου, μέσα στην πλατεία Συντάγματος, στην κάψα την μεγάλη της αμέσου δημοκρατίας και του αυθορμήτου στοιχείου της multitudo, και να φώναζε: "ω, Αθηναίοι, εσείς που ψηφίζετε συντάγματα και τρώτε σουβλάκια, εσείς υπερκομματικοί και αντισυνδικαλισταί επαναστάται, σε πέντε μήνες ακριβώς θα έχετε υπουργούς τον Αβραμόπουλο και τον Βορίδη, υφυπουργό τον Άδωνι, και πρωθυπουργό τραπεζίτη!"

Δεν θα 'ταν το εκκωφαντικό γέλιο εις απάντηση των προφητειών του η μόνη του προστασία απ΄το ξύλο;

4 σχόλια:

  1. Σχόλια δύο ημίτρελων γραφικών, δίπολων και έμφυλων, πασχόντων από την γεροντική άνοιαν του μοντερνισμού (ήτοι, φαλλογοκεντρισμόν), 28 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, μετά την απόφαση του ενός ημίτρελου ότι έκλεισε ο κύκλος που ξεκίνησε με τον Δεκέμβρη του 2008:

    Ημίτρελος Smirnoff:
    "...Πολυ φοβάμαι πως το επόμενο διάστημα θα δούμε πύκνωση της υποστήριξης σε κατευθύνσεις που φαντάζουν ως λύση, με χαρακτηριστική την επιλογή Σαμαρά, στο εκλογικό πεδίο. Σε συνδυασμό με σπασμωδικές και απονεννοημένες αντιδράσεις κοινωνικών χώρων που πλήττονται περισσότερο ή βρέθηκαν τη δεδομένη στιγμή στο μάτι του κυκλώνα. Διαμορφώνεται ίσως ένα σκηνικό που θα κινείται όλο και περισσότερο προς το συντηρητικό μέρος του πολιτικού φάσματος, με την αριστερά να αποδεικνύεται ανίκανη τόσο στο πολιτικό επίπεδο, με την αδυναμία της να διαμορφώσει πειστική πολτική - κυβερνητική εναλλακτική, όσο και στο κοινωνικό, με την απανωτή ήττα των κοινωνικών αγώνων. Σε αυτές τις συνθήκες ο κίνδυνος ανάδειξης ενός ισχυρού προσώπου που θα πάρει τα πράγματα στοα χέρια του και θα δώσει λύσεις (βοναπαρτισμός), σε συνδυασμό με συντηρητικοποίση μεσο - μικροαστικών στρωμάτων που θα απαιτούν την επιβολή της ηρεμίας - νομιμότητας, είναι πολύ σοβαρός."

    Ημίτρελος Αντώνης:

    "@Smirnoff: Συμφωνούμε. Απλώς εγώ δεν αποκλείω τον ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ μιας επίπλαστης αισιοδοξίας για το μέλλον της οικονομίας με την άνοδο της δεξιάς στην πολιτική εξουσία, την οποία σε αυτή τη φάση θεωρώ λίγο-πολύ σχεδόν αναπόφευκτη.

    Ας μην κοροϊδεύομαστε δεν είναι στην παρούσα φάση εξοπλισμένη η αριστερά --σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι απλώς στην Ελλάδα-- να αντιμετωπίσει την κατάρρευση του πλαισίου εκείνου που της έδινε leverage ως πρωταγωνιστή στις διεκδικήσεις κομματιών της πίτας για τα πιο χαμηλά στρώματα. Τα έχουμε πει ήδη από το "Η έκλειψη του ρεφορμισμού."

    Τα σχόλια των δύο γραφικών αυτών τύπων, που "δεν έχουν επαφή με την ελληνική πραγματικότητα", και "εγκλωβίζονται στην αφηρημένη θεωρία" βρίσκονται εδώ: http://radicaldesire.blogspot.com/2011/10/all-along-watchtower.html?showComment=1319796137062#c102408244460

    Στις αναρτήσεις του ίδιου μπλογκ, στην ετικέτα "Ντοσιέ: Αγανακτισμένοι", μπορείτε να απολαύσετε την λοιδωρία των δύο ημίτρελων εν χορώ, επειδή έλεγαν ημίτρελα πράγματα, très outré για την μεταμοντέρνα διανόηση, και très απαισιόδοξα. Και ακόμα δεν έχουν ανεβεί όλα τα σχόλια της αξέχαστης εκείνης περιόδου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και μιας και θυμήθηκα κάποια απ' τα σχόλια που δεν είχαν αποκατασταθεί, και για να θυμήσω στον φίλο μου τον Smirnoff στιγμές δόξης και κλέους που περάσαμε μαζί στο παρελθόν, αποκατέστησα τα σχόλια στο περίφημο κείμενό του για τους Indignados του Συντάγματος.

    http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/indignados.html

    Enjoy, σ/φε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αντώνη ξύνεις παλιές πληγές τώρα, είχα τσακωθεί με του μισούς φίλους μου την περίοδο των αγανακτισμένων, με μερικούς από τους οποίους δεν έχω αποκαταστήσει σχέσεις ακόμη...

    Ακόμα περιμένω πάντως από τις οργανώσεις που είχαν ερωτευθεί τους αγανακτισμένους και την "άμεση δημοκρατία", έναν απολογισμό του εν λόγω κινήματος και πώς καταλήξαμε "από νίκη σε νίκη, μέχρι την τελική ήττα" μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης. Αλλά οι ρεαλιστικοί απολογισμοί είναι χαρακτηριστικό των σοβαρών πολιτικών υποκειμένων, είναι άδικο να τους απαιτεί κανείς από fashion victims...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Smirnoff: Δεν ήταν η πρόθεσή μου να ξύσω πληγές -- αντίθετα, νομίζω ότι έχει κάτι θεραπευτικό (για μένα τουλάχιστο) η ενατένιση αυτών των συγκρούσεων από μια απόσταση. Και σίγουρα αν επανεπισκεφθείς τα σχόλια θα δεις ότι υπάρχουν πολλές φωνές που κατανόησαν το τι προσπάθησες να πεις ή τουλάχιστον αφέθηκαν να προβληματιστούν απ' αυτό. Ίσως να μην υπάρχει άλλος τρόπος παρά αυτός μιας τρομερά ψυχοφθόρας, αργής και κοπιώδους ανασύνταξης ενός βασικού και στοιχειώδους αναπροσανατολισμού του νου, ίσως να είναι απλά πως "έτσι πρέπει να γίνει", όπως λέει και το τραγούδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή