Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Ελευθερία για όλους (20.000 ήδη ελευθερώθηκαν!)

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 20.000 ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ
Μία πόλη κοιμάται στους δρόμους

...Οι ιστορίες των "νεο-αστέγων" μοιάζουν μεταξύ τους. Είναι ιστορίες ανεργίας, από ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν μαζί με την κατάρρευση της οικοδομής και των άλλων παραγωγικών κλάδων της ελληνικής οικονομίας.

Ο 55χρονος Λάμπρος ήταν εργολάβος οικοδομικών εργασιών. Είχε σπίτι στο Κερατσίνι, αλλά το πούλησε για να σώσει τη γυναίκα του, που έπασχε από καρκίνο. Τα τελευταία 11 χρόνια μένανε στο νοίκι, σε ένα τεσσάρι στη Νίκαια. Από το 2008 οι δουλειές μειώθηκαν σημαντικά. Το 2009 η γυναίκα του κατέληξε και ο ίδιος δυσκολευόταν ήδη να πληρώσει τα 600 ευρώ του ενοικίου. Πέρσι τον Νοέμβρη νοίκιασε μια γκαρσονιέρα με 150 ευρώ.

"Ούτε αυτά δεν μπορούσα να πληρώσω. Εφτασα να μην έχω λεφτά ούτε για καφέ". Από τον περασμένο Φλεβάρη είναι άστεγος. Στην αρχή κοιμόταν στο αυτοκίνητό του. "Ντρεπόμουνα τον κόσμο στη γειτονιά και πάρκαρα σε απόμερα μέρη, όπως στο δάσος Χαϊδαρίου. Αλλά φοβήθηκα. Βρήκα ένα στενό στο Μεταξουργείο και έμεινα εκεί δυο μήνες. Σηκωνόμουν στις έξι το πρωί για να μη με βλέπουν". Τον συναντάμε στον ξενώνα της "Κλίμακας". "Εβλεπα τους αστέγους και τους λυπόμουν. Δεν το φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα πως θα βρεθώ κι εγώ στον δρόμο"...

Ο 46χρονος Γιάννης κοιμάται σε ένα Αουντι, που μένει παρκαρισμένο στην Κωνσταντινουπόλεως. "Εχω φοβηθεί πολλές φορές. Ερχονται διάφοροι, κλωτσάνε τις πόρτες". Μέχρι πέρσι νοίκιαζε τριάρι στον Κολωνό. Δούλευε ως ηλεκτρολόγος σε συνεργεία που έπαιρναν μεγάλα έργα και αργότερα ως οδηγός. Από το 2008 είναι στην ανεργία.

"Ο παπάς της ενορίας μας είχε γράψει πολύτεκνους και παίρναμε πέντε μερίδες φαγητό από το συσσίτιο. Τρώγαμε τις τρεις το μεσημέρι και τις δυο το βράδυ". Η γυναίκα του, λέει, τον εγκατέλειψε μαζί με τον γιο του τον Οκτώβριο του 2008, "επειδή δεν έφερνα χρήματα στο σπίτι". Πήγε σε εκκλησία στα Σεπόλια και ζήτησε βοήθεια. Ντρέπονταν στη δική του γειτονιά. Οι πιστοί έκαναν έρανο και πλήρωσε τα νοίκια που χρωστούσε. Στρίμωξε τα πράγματα και τη μοτοσικλέτα του ανάμεσα σε τέσσερα κόντρα πλακέ, στην πυλωτή ενός φίλου του και βγήκε στον δρόμο.

"Στον δρόμο γνώρισα ανθρώπους που μου πρότειναν να μπουκάρουμε σε μαγαζιά, να μου δώσουν όπλο, ναρκωτικά. Δεν είχα ποτέ τέτοιες συναναστροφές. Ημουν οικογενειάρχης. Εγώ δουλειά ζητάω. Δεν είμαι κλέφτης"...

Ο 45χρονος Παναγιώτης έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Hertfordshire στο Λονδίνο. Γύρισε στην Ελλάδα και αδυνατώντας να βρει θέση στο αντικείμενό του, δούλευε ως μάγειρας και αργότερα ως πωλητής σε εταιρεία ηλεκτρικών ειδών. Το 2006 πήρε ένα σπίτι 70 τ.μ. στα Ανω Πατήσια με δάνειο. Το 2008 έχασε τη δουλειά του. "Εκτός από 4ωρα σε τηλεφωνικά κέντρα, δεν έβρισκα τίποτε άλλο".

Οι δόσεις του δανείου άρχισαν να καθυστερούν. Κάποια στιγμή σταμάτησε και το επίδομα ανεργίας. Στις αρχές του 2010, έπειτα από πολλές απλήρωτες δόσεις, η τράπεζα του πήρε το σπίτι. "Το πρώτο διάστημα κοιμόμουν σε φίλους και μετά σε ένα εγκαταλελειμμένο στα Ανω Πατήσια". Οι γονείς του έχουν πεθάνει. Τα δύο αδέλφια του έχουν τις οικογένειές τους και τα δικά τους οικονομικά προβλήματα. Πώς ήταν η πρώτη νύχτα του στον δρόμο; "Γεμάτη φόβο. Δεν πρόκειται ποτέ να την ξεχάσω". Σήμερα κοιμάται σε ξενώνα αστέγων. "Το να κοιμάσαι στον δρόμο είναι σαν ζωντανός θάνατος. Γίνεσαι άγριο θηρίο".

Πηγή: Έθνος

11 σχόλια:

  1. Και τι θέλετε; Υπαρκτό σοσιαλισμό; Σταλίνες, ε σταλίνες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Eφοσον το ΚΚΕ υποδεικνυει(τεχνηεντως μεν,σαφεστατα δε:Αφιερωματα"εκει που οικοδομηθηκε ο σοσιαλισμος"κλπ.)ως λυση την επιστροφη στον υπαρκτο δεν εχει ΚΑΜΜΙΑ τυχη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η Ελλάδα να δεις πόση τύχη έχει όσο εξακολουθεί να σκέφτεται ότι "δεν θα γίνει Βουλγαρία"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εννοειται,αλλα αυτο δεν ειναι αντιπροταση,ουτε αντισχεδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "υπαρκτός" ή καπιταλισμός ρε Αντώνη;
    κατά βάθος πιστεύω πως ούτε εσύ το εννοείς.
    Στο λέω φιλικά, είσαι και είμαστε όλοι πολύ πιεσμένοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Πάνος: Η πολιτική δεν είναι managerial board όπου κατατίθενται "προτάσεις" και "σχέδια" ΠΡΙΝ καταλάβεις την εξουσία. Το τι προτείνει ο Μαρξισμός στην ιστορική του πολιτική πορεία είναι συγκεκριμένο. Δεν θα αρχίσουμε πάλι τα "εσείς τι προτείνετε;"

    @avanti_maestro: Αν θεωρείς ότι "διαλέγουμε ελεύθερα" και ότι υπάρχει "τρίτος δρόμος" να το πεις, και να εξηγήσεις σε τι συνίσταται ο "τρίτος δρόμος". Πάω ένα στοίχημα ότι θα δυσκολευτείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Αλλά να ξεκαθαρίσουμε ποιοί είναι οι 2 δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας.

    Από τη μία η άκρατη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Από την άλλη η επαναστατική δυνατότητα, η δυνατότητα του κομμουνισμού, της αταξικής κοινωνίας, της κοινωνίας των ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών.

    Τι σχέση έχει αυτή η δυνατότητα με το μοντέλο του υπαρκτού; Παρά μόνο τη σχέση διαστροφής της εργατικής εξουσίας σε βαθμό που μετατρέπεται σε εξουσία επί των εργατών, επί της κοινωνίας. Όση σχέση είχαν τα σοβιέτ με τη σοβιετική ένωση.

    Και όχι λέγοντας την αλήθεια δεν υπερασπίζω τον καπιταλισμό. Το αντίθετο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φίλε avanti_maestro:

    Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, θα πρέπει πρώτα να χαρτογραφήσουμε δύο πράγματα: α) το ποια ήταν τα κοινωνικά στρώματα και φορείς στην ελληνική επικράτεια που αποτέλεσαν τον πυρήνα της προοδευτικής σκέψης και της σοσιαλιστικής συνείδησης και β) το τι απέγιναν μέσα στον εικοστό αιώνα.

    Το εργατικό κίνημα άντλησε δυνάμεις και στηρίχτηκε από πολύ συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία και κοινωνικές ομάδες: Στην Πάτρα, ολιγομελείς αλλά ενεργητικές ομάδες διανοουμένων και εργατών. Στα λατομεία του Λαυρίου, σκαφτιάδες. Στη Θεσσαλονίκη της Φεντερασιόν, εργάτες στους σιδηροδρόμους, αχθοφόρους, εκπαιδευτικούς, μικροεμπόρους, λιμενεργάτες. Στον Θεσσαλικό κάμπο, κολλίγους. Στον Πειραιά, πρόσφυγες της Μικρασίας. Στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, καπνεργάτες. Στις βιομηχανικές ζώνες, εργάτες στις βιομηχανίες, στα μεγάλα λιμάνια ναυπηγούς.

    Πολλές από αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων έχουν εξαλειφθεί από την "πρόοδο", οι δουλειές τους εξαφανίστηκαν στα χρόνια που υπόλοιπη κοινωνία απολάμβανε ευμάρεια και επιδοτήσεις και έπαιζε με μετοχές.

    Τώρα ήρθε η σειρά των υπολοίπων, σε μια χώρα της οποίας ο εργασιακός κορμός είναι δημόσιοι υπάλληλοι και εμποροϋπάλληλοι/εργαζόμενοι στις υπηρεσίες.

    Δεν είναι καθόλου εύκολα τα πράγματα. Η κυρίαρχη κουλτούρα είναι ο βλακώδης ανταγωνιστικός ατομικισμός, η "εξυπνάδα" και η "μαγκιά" παρηκμασμένων εμπόρων. Η συλλογική αλληλεγγύη, η αλληλοστήριξη, η αντίληψη της σημασίας της οργάνωσης λείπει, εκτός από εκείνες τις περιοχές όπου επιβιώνει ακόμα η εργατική συνείδηση και η εργατική κουλτούρα, όπως στο Θριάσιο πεδίο των εναπομεινάντων εργατών.

    Και μεις συζητάμε στο πουθενά και για το τίποτα, σε ένα απέραντο διαδικτυακό καφενείο για τα Σοβιέτ.

    Ας διαβάσουμε πρώτα ποια ήταν η κοινωνική σύνθεση και ποιες οι αντιφάσεις της προεπαναστατικής Ρωσίας, ποιο ήταν το ποσοστό μεγάλων βιομηχανιών εκεί σε σχέση με τη Δύση (πολύ μεγαλύτερο), ας ρίξουμε κανα κουβά κρύο νερό στο κεφάλι, ας στηρίξουμε τις εστίες εργατικής οργάνωσης και αντίστασης όπου υπάρχουν, και ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αφού ρίξω ένα κουβά κρύο νερό στο κεφάλι μου, και (ξανα)διαβάσω ποια ήταν η κοινωνική σύνθεση και ποιες οι αντιφάσεις της προεπαναστατικής Ρωσίας, αφου έχω καταλήξει ότι δεν αρκεί να πεις οτι όλα ήταν "αναγκαστικά" και "αντικειμενικά" και "τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί", κι αφού κάθε μου λεπτό στο 24ωρο το "σπαταλάω" στην στήριξη (αλλά και δημιουργία) εργατικής οργάνωσης και αντίστασης,όπου κι αν είμαι, θα μου επιτραπεί άραγε να πω "μεγάλα λόγια";

    Αυτά τα "μεγάλα" είναι που χρειάζεται να στηρίξουμε μέσα στα πιο "μικρά", κι απ' όλους τους ανθρώπους, φανταζόμουν πως εσύ πιο πολύ θα καταλάβαινες, τη δύναμη του προτάγματος και την ανάγκη σύνδεσης του με τον αγώνα της επιβίωσης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Αντωνης.

    Δεν αναφερομαι γενικα στον μαρξισμο αλλα ειδικα στο κκε στην τωρινη Ελλαδα που καταθετει μια(νεφελωδη αλλα σαφη)προταση-νοσταλγια για το σοβιετικο μοντελο,κατι που ειναι ΙΜΟ πολιτικος αυτοχειριασμος,ακομη και στις μαυρες καταμαυρες μερες που ζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Panos: Πολλές φορές είπαμε ότι και το ΚΚΕ προϊόν μιας κοινωνίας είναι και μιας ιστορίας. Δεν θα αρνηθώ εγώ ότι σε ορισμένα ζητήματα έχει αυτοχειριαστικές τάσεις. Ούτε ότι έχει μεγάλες ανεπάρκειες στο ζήτημα της επόμενης μέρας.

    Αλλά για όνομα του Θεού, λίγο perspective. Το ΚΚΙ αυτοδιαλύθηκε. How's that for suicidal tendencies? Στην γενέτειρα του Μαρξ, τη Γερμανία, δεν υφίσταται KPD, και το DKP βολοδέρνει στην ανυποληψία. Στη Βρετανία, στη Γαλλία, τα ΚΚ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Με ποιον συγκρίνουμε το ΚΚΕ;

    Όσο για την επόμενη μέρα, ποιος δηλαδή έχει φερεγγυότερο και αναλυτικότερο "πρόγραμμα" (για όσους ενδιαφέρονται ακόμα για "προγράμματα") στην Ευρώπη και όχι απλά στην Ελλάδα;

    Απ' τον ουρανό θα προκύψει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα αντάξιο των συνθηκών και των απαιτήσεων; Από ακόμα περισσότερα γκρουπούσκουλα που θα διαλύονται, θα επανασυντίθενται και θα παίζουν σε εφτακόσια ταμπλό ιδεολογικά όπως κάνει η σημερινή ΚΟΕ; Μόνο το εργατικό κίνημα ως οργανωμένη μορφή πάλης έχει την δυνατότητα να φέρει μια αυθεντική ανανέωση του κομμουνισμού, και να την φέρει μέσα από την πρακτική εμπειρία και πάλη, όχι με αφηρημένες και εκ του ασφαλούς διακηρύξεις στα Πριν και τις Εποχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή