Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Κοκτέιλ Μολότωφ 48-55

#48
Η ανεκτικότητα απέναντι στο άκουσμα της λέξης "κομμουνισμός" στους κόλπους της αστικής και μικροαστικής τάξης είναι ευθέως αντίστροφη προς την βιωσιμότητά τους ως τάξεων: όσο ο αστός και ο μικροαστός αισθάνονται ταξικά ασφαλείς, επιτρέπουν στον εαυτό τους κατ' εξαίρεσιν μια ωραία, νοσταλγική βόλτα στα χωράφια της "κομμουνιστικής ιδέας" -- ως "ιδέας" φυσικά, δηλαδή ως ενός πράγματος του οποίου η θελκτικότητα είναι συνώνυμη με τον μη πραγματοποιήσιμο χαρακτήρα του. Όταν η ταξική αυτή ασφάλεια χάνεται, χάνεται μαζί της και το τελευταίο ψήγμα ανεκτικότητας απέναντι σε τέτοιου είδους λαθραίους συναγελασμούς με ουτοπίες, και το "ανοιχτό πνεύμα" το διαδέχεται το λυσσαλέο μένος και η ανοιχτή έχθρα.

Αντιμέτωπος μ' αυτή την κατάσταση, ο αισιόδοξος κομμουνιστής σκέφτεται: το ότι αυξάνονται κάθετα αυτοί που εύκολα με αποκαλούσαν σύντροφο και εξίσου εύκολα αποκηρύσσουν τις ιδέες μου μετά βδελυγμίας είναι σημάδι του ότι οι ιδέες μου βρίσκονται ένα τόσο μικρό βηματάκι κοντύτερα στο να γίνουν πραγματικότητα. Η έχθρα των αστών απέναντί μου αυξάνεται όσο αυξάνεται και η εκμεταλλεύσιμη για την δική μου πλευρά επέλαση της πραγματικότητας που τους φέρνει σε κατάσταση υστερίας.

Ο απαισιόδοξος κομμουνιστής σκέφτεται: είναι ακριβώς οι παρακμάζουσες τάξεις που δίνουν την έγκριση και σφραγίδα τους σε ό,τι το αποτρόπαιο και αιματηρό στην ιστορία. Γιατί στα μάτια τους, και όχι αδικαιολόγητα, η αποσύνθεσή τους φαντάζει ως καταστροφή του κόσμου όλου -- και έτσι επιθυμούν και απεργάζονται μια καταστροφή ακόμα μεγαλύτερη, τόσο μεγάλη ώστε να ανατρέψει τις ολέθριες για τους ίδιους συνέπειες της πρώτης.

#49
Ανάμεσα στην δευτέρα παρουσία ενός επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος και την δευτέρα παρουσία ενός Επαναστατικού Κόμματος που φυσικά ομολογείται ότι δεν υπάρχει ακόμα αλλά διαβεβαιώνεται ότι θα έλθει, φτάνει βέβαια πρώτα να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη το υπάρχον Κομμουνιστικό Κόμμα, προτιμώ την πρώτη: θα πάρει σαφώς λιγότερο χρόνο, μιας και είναι ευκολότερο να φυτρώσει κάτι αληθινό απ' την αφελή πίστη παρά από την ενσυνείδητη απάτη.

#50
Χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη εξυπνάδα σε έναν μορφωμένο άνθρωπο για να μπορέσει να εξαπατήσει το ταξικό ένστικτο ενός αμόρφωτου εργάτη. Και επειδή η πάρα πολύ μεγάλη εξυπνάδα είναι σπάνια, οι μορφωμένοι άνθρωποι αρκούνται συνήθως στο να εξαπατούν τον εαυτό τους ότι το κατάφεραν, ενώ στην πραγματικότητα εξαπάτησαν μόνο άλλους, εξίσου έξυπνους με αυτούς μορφωμένους ανθρώπους.

#51
Τι δυστυχία, αυτή των ανθρώπων που διατείνονται ότι, αν και πολύ θα ήθελαν να είναι με το μέρος των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων τάξεων, ωστόσο δεν τις βρίσκουν πουθενά! Ευτυχώς που, όταν χρειαστεί, τους βρίσκουν πρώτες αυτές.

#52
Άσχημα νέα: το γεγονός ότι θα βρεις πολύ περισσότερους ανθρώπους που ελκύονται απ' τη φράση "ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ' την Ευρώπη" από ότι ανθρώπους που ελκύονται απ' τη φράση "υπαρκτός σοσιαλισμός" δεν οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι η πρώτη είναι πιο ποιητική. Για τον κομμουνισμό ισχύει ό,τι και για τους κομμουνιστές: αγαπιούνται τόσο περισσότερο όσο λιγότερο γίνεται αντιληπτό ότι υπάρχουν.

#53
Η σημερινή αστική τάξη επιθυμεί διακαώς να ξαναγράψει την ιστορία της κρίσης ως παραμύθι της ωραίας κοιμωμένης: αδημονεί για την στιγμή που της δίνεται το σωτήριο φιλί και αφυπνίζεται, λευτερωμένη επιτέλους από τον θανατερό της ύπνο με τους διαρκείς εφιάλτες του. Για όσους δεν αρέσκονται στα ορθόδοξα παραμύθια, απ' την άλλη πλευρά, το ενδιαφέρον δεν έγκειται στην αναμονή του πρίγκηπα που λέγεται "πνευματική και ηθική αφύπνιση", αλλά στην σωστή δοσολογία απ' το φαρμάκι της άσχημης και δύσμορφης μάγισσας με τα μήλα. Το όνομά του είναι: εξεγερμένη ταξική συνείδηση.

#54
-Πώς φοβίζουν τα παιδιά τους να φάνε το φαγητό τους στη χώρα των τεράτων;
-Τούς λένε ιστορίες για μας, δεν τό ξερες;

#55
Σύμφωνα με πολλούς σημερινούς κινηματίες --ανάμεσά τους, και αυτούς που προκρίνουν τη διαφωνία με άλλους με μέσα άλλα από λεκτικά κοκτέιλ μολότωφ-- ο μαρξισμός είναι ξεπερασμένος και αδυνατεί να απευθυνθεί στις σύγχρονες συνθήκες και συσχετισμούς.

Στην κατεύθυνση της επεξήγησης των πρακτικών συνεπειών τούτης της θέσης, καλό θα ήταν να θυμίσουμε σε τι συνίστατο ο Μαρξισμός, τι είδους κοκτέιλ έφτιαχνε. Το κοκτέιλ Μαρξισμός λοιπόν συνίστατο στην κριτική επεξεργασία και μετασχηματισμό τριών συστατικών:

1/3 Φιλοσοφία (γερμανική, κατά προτίμηση Χέγκελ)
1/3 Πολιτική οικονομία (αγγλική, κατά προτίμηση Ρικάρντο και Σμιθ)
1/3 Επαναστατική πολιτική πρακτική (γαλλική, κατά προτίμηση 1789-94, 1848, 1871)

Ας δούμε τώρα τα οψιόν μετα-μαρξιστικών κοκτέιλ που, σε αντίθεση με το παραπάνω απαρχαιωμένο και ανεδαφικό μιξ, "προσαρμόζονται στις συνθήκες της εποχής μας":

1. Κοκτέιλ "Αχαχούχα": 
1/3 Λαζόπουλος
1/3 Ράδιο Αρβύλα
1/3 Πιτσιρίκος

2. Κοκτέιλ "Κολωνάκι":
1/3 Athens Voice
1/3 Lifo
1/3 ποιητικός-μεταφυσικός-αισθαντικός-λυρικός αριστερισμός σε "ανένταχτο" μπλογκ της αρεσκείας σας

3. Κοκτέιλ "ΚουλτουροΑυτονομία":
1/3 Καστοριάδης με ολίγη Άρεντ
1/3 Νέγκρι και Χαρτ (ή Χόλογουεϊ)
1/3 Μπούχτσιν (ή Ντελέζ/Γκαταρί ή Ντεμπόρ)

4. Κοκτέιλ "Μπάχαλο":
1/3 Μπακούνιν (ή Κροπότκιν)
1/3 Νετσάγιεφ (ή ταινίες του Νικολαϊδη αν δεν βρίσκετε)
1/3 Ποδοσφαιρική θύρα οργανωμένων της αρεσκείας σας (ή ταινίες Σταμάτη Γαρδέλη/Γιάννη Δαλιανίδη αν δεν βρίσκετε)

5. Κοκτέιλ "Πατριωτικόν"
1/3 Καραμπελιάς (ή Θεοδωράκης)
1/3 Κονδύλης
1/3 Εθνοαπελευθερωτικό κίνημα της αρεσκείας σας

6. Κοκτέιλ "Κουλουβάχατα"
1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #1
1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #2
1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #5

ή

1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #2
1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #3
1/3 Μπλογκ με κοκτέιλ #4


Καλές καταπόσεις! Άσπρο πάτο!

Πρώτη δημοσίευση: Clamorous Being

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου